๑๒ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์ทรงเป็นดั่งแม่แห่งแผ่นดิน ผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เคียงคู่พระบาทสมเด็จพระบรมชนกาธิเบศร มหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราช บรมนาถบพิตร เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน
วันนี้เป็นวันอาทิตย์ที่ ๑๒ เดือนเมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙ เป็นเทศกาลของสงกรานต์ เป็นประเพณีทุก ๆ ปี
สงกรานต์เป็นหลักการเพื่อให้เกิดความกตัญญูกตเวที เป็นวัฒนธรรมที่ดีที่ประกอบด้วยปัญญา เป็นสืบสานวัฒนธรรมประเพณีที่ดีให้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายของความดีและมีปัญญา เพื่อให้มีการประพฤติปฏิบัติติดต่อต่อเนื่อง
สงกรานต์เมื่อสมัยโบราณเอาวัน ๑๕ ค่ำเดือนเมษายน ถึงวันเพ็ญเดือน ๖ เดือนพฤษภาคม ปัจจุบันได้เอาวันที่ ๑๓ ถึงวันที่ ๑๕ เพื่อประชับเวลาให้น้อยลง
ความกตัญญูกตเวทีเป็นเครื่องหมายของคนดีที่ประกอบด้วยปัญญา
มนุษย์เราต้องเอาความดีและปัญญานำชีวิต เพราะความดีและปัญญานั้นเป็นคุณสมบัติของผู้ดี
ความรู้ความเข้าใจเป็นปัญญาสัมมาทิฏฐิ ความรู้ความเข้าใจที่เราจะได้เอามาใช้เอามาปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบันในชีวิตประจำวัน
ปัจจุบันเราต้องพากันรู้เหตุรู้ปัจจัย เพราะทุกสิ่งทุกอย่างนั้นมันเกิดจากเหตุเกิดจากปัจจัย เพราะทุกอย่างนั้นมันเป็นกรรม เป็นกฎแห่งกรรม เป็นผลของกรรม
หลักการของการประพฤติการปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องเอาความรู้ความเข้าใจพร้อมทั้งการประพฤติการปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบัน เพราะเหตุผลว่าอดีตก็มารวมกันอยู่ที่ปัจจุบัน อนาคตจะไปข้างหน้าก็ไปจากปัจจุบัน ปัจจุบันเราต้องเอาความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเข้าใจ ปัจจุบันเราต้องเอาความดีและปัญญา เพื่อให้ปฏิปทาของเราได้เกิดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
สายน้ำนั้นคือน้ำมันไหลเป็นสายน้ำ ไม่ให้ขาดตกบกพร่อง น้ำหยดได้แก่มันหยดทีละหยด ๆ มันขาดขั้นขาดตอน มันไม่ใช่สายน้ำ
ผู้รู้ผู้เข้าใจ เอาความดีและปัญญามาประพฤติปฏิบัติเพื่อให้ปฏิปทานั้นได้ติดต่อตอ่เนื่องดั่งสายน้ำ ความดีและปัญญานั้นคือสมบัติของคนดีของผู้ดี
เป็นผู้ปฏิบัติดีปฏิบัติชอบปฏิบัติตรง ทำความดีเพื่อความดีด้วยปัญญาสัมมาทิฏฐิ ไม่มีขั้วบวกขั้วลบ ไม่มีความปรุงแต่ง ทำความดีเพื่อความอยากความต้องการนั้นเป็นขั้วบวกขั้วลบ นั้นเป็นความปรุงแต่ง
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเข้าใจ พากันมีความสุขกับการประพฤติกับการปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบัน ความสุขกับความสงบนั้นมันคืออันหนึ่งอันเดียวกัน เมื่อเรามีความสุขในการประพฤติการปฏิบัติเราก็มีความสงบ เพราะ ๒ อย่างนี้มันคืออันหนึ่งอันเดียวกัน ๒ อย่างนี้เป็นความเข้าใจ ๒ อย่างนี้มันคือการทำความดีเพื่อความดี
การปฏิบัติใจต้องปฏิบัติที่กายที่วาจาที่กิริยามารยาทปฏิบัติที่อาชีพ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ เพราะความสุขกับความสงบมันอันหนึ่งอันเดียวกัน
ความเคารพเป็นสาเหตุให้เกิดความสงบ ถ้าเราไม่มีความเคารพ ความสงบนั้นก็จะไม่มี เพราะความสงบนั้นต้องเกิดจากความเคารพ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านมีความเคารพท่านถึงมีความสงบ พระอรหันต์ขีณาสพได้ฟังพระธรรมเทศนาของพระบรมศาสดา ท่านมีความเคารพท่านถึงมีความสงบ ความสงบนี้ถึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
ใจของเราทุกคนไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นไม่มีใครเข้าใจว่าเราคิดนึกปรุงแต่งอะไร แต่เราทุกคนนั้นย่อมรู้ว่าตัวเองตรึกนึกคิดอะไร
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจ ภาชนะที่จะใช้งานได้ต้องเป็นภาชนะที่ตั้งไว้ ภาชนะที่ล้มนั้นย่อมใช้งานไม่ได้ ภาชนะที่คว่ำนั้นย่อมใช้งานไม่ได้ ภาชนะที่ใช้ได้ต้องเป็นภาชนะที่ตั้งไว้ ความตั้งใจตั้งเจตนานี้ถึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ สำคัญเป็นอย่างยิ่ง สำคัญจริง ๆ
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เราตั้งอกตั้งใจตั้งเจตนาเหมือนดั่งภาชนะที่ตั้งไว้
ความเคารพในพระธรรมพระวินัยสิกขาบทน้อยใหญ่นี้ถึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ สำคัญเป็นอย่างยิ่งสำคัญจริง ๆ ถ้าเราไม่มีความเคารพเราก็ไม่มีความสงบ
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติถึงใช้หลักการขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า
เราจะเดินทางไกลก็ต้องมียานสำหรับในการเดินทาง ทางบกก็ต้องอาศัยรถยนต์อย่างดี ทางอากาศต้องอาศัยเครื่องบินอย่างดี ทางน้ำทางทะเลที่กว้างใหญ่ไพศาลก็ต้องอาศัยเรือยนต์ขนาดใหญ่อย่างดี เพื่อเดินทางโดยสารโดยสวัสดิภาพถึงจุดหมายปลายทาง
พระธรรมพระวินัยสิกขาบทน้อยใหญ่นั้นคือยาน ผู้ที่จะเดินทางออกจากวัฏฏสงสารต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เพื่อจะได้เอาความรู้คู่กับการประพฤติคู่กับการปฏิบัติเพื่อให้ปฏิปทานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
พระธรรมพระวินัยนั้นคือยาน เพื่อจะได้หยุดสัญชาตญาณที่มีความยึดมั่นถือมั่นว่าเป็นเราเป็นเขา ว่าเป็นนิติบุคคลตัวตน
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนต้องพากันมารู้พากันมาเข้าใจ พากันมามีความสุขในการประพฤติการปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบัน
ปัจจุบันนี้เป็นการชิงแชมป์ระหว่างนิพพานกับวัฏฏสงสาร ปัจจุบันนี้เป็นสิ่งที่สำคัญมาก ๆ สำคัญจริง ๆ สำคัญเป็นอย่างยิ่ง
ตำแหน่งปัจจุบันนี้มีเพียงตำแหน่งเดียว ตำแหน่งยืนก็มีเพียงตำแหน่งเดียว ตำแหน่งเดินก็มีเพียงตำแหน่งเดียว ตำแหน่งนั่งก็มีเพียงตำแหน่งเดียว ตำแหน่งนอนก็มีเพียงตำแหน่งเดียว ตำแหน่งทางกายวาจากิริยามารยาทมีเพียงตำแหน่งเดียว
ปัจจุบันนี้ถึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก สำคัญเป็นอย่างยิ่ง สำคัญจริง ๆ
เราต้องพากันมารู้มาเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ การปฏิบัติที่เราเอาความดีและปัญญาเพื่อให้ปฏิปทาติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำนั้นความทุกข์จะไม่มี ความเครียดจะไม่มี เพราะการประพฤติการปฏิบัติไม่มีขั้วบวกไม่มีขั้วลบ ไม่มีความปรุงแต่ง เป็นการทำความดีเพื่อความดี ประพฤติปฏิบัติอย่างนี้จะไม่มีความเครียด
ความสุขที่เกิดจากความรู้ความเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ ความเครียดจะไม่มี
ด้วยเหตุผลนี้ การประพฤติการปฏิบัติเพื่อให้เป็นทางสายกลางถึงได้พัฒนาใจกับพัฒนาวัตถุไปพร้อม ๆ กัน ๒ อย่างนี้ต้องไปพร้อม ๆ กัน อันหนึ่งใจอันหนึ่งวัตถุ อันหนึ่งทางวิทยาศาสตร์ อันหนึ่งภาวนาวิปัสสนา ๒ อย่างนี้ต้องไปพร้อม ๆ กัน
การประพฤติการปฏิบัติท่านผู้ฟังทั้งหลายต้องพากันรู้เข้าใจ การปฏิบัติเรารู้เข้าใจ เรามีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นก็จะเป็นออกซิเจน เป็นการถ่ายเทของเสียถ่ายเทของปฏิกูล เป็นการปล่อยวางคาร์บอนไดออกไซด์ออกไป
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติผู้ทำหน้าที่ทั้งหลายต้องพากันรู้พากันเข้าใจ ธรรมะนั้นคือหน้าที่ หน้าที่คือธรรมะ หน้าที่คือเจ้าหน้าที่ เจ้าหน้าที่มีความสุขในการทำหน้าที่ ความดีและปัญญาก็จะเป็นคุณธรรม ก็จะเป็นคุณสมบัติของคนดีของผู้ดี
การประพฤติการปฏิบัติของเรา เราต้องพากันรู้เข้าใจ ต้องให้การประพฤติการปฏิบัติของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ จะขาดขั้นขาดตอนไม่ได้ ต้องปฏิบัติให้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
ถ้าไม่ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำมันจะเข้าสู่กายวิเวก ใจวิเวก อุปธิวิเวกไม่ได้ ปฏิปทาของเราต้องติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
การประพฤติการปฏิบัตินี้ปัจจุบันถึงเป็นสิ่งที่สำคัญ สำคัญมาก ๆ สำคัญจริง ๆ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงเป็นอริยมรรคทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพถึงเป็นเรื่องของปัจจุบัน ปัจจุบันเราต้องพัฒนาวัตถุพัฒนาใจไปพร้อม ๆ กันอยู่ที่ปัจจุบัน เพื่อให้ปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
การทำอะไรติดต่อต่อเนื่องถึงจะไม่เป็นการเดินไปข้างหน้าแล้วถอยกลับมาอยู่ที่เก่าที่เดิม เป็นความรู้ความเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติให้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้รู้ให้เข้าใจ ทุกคนจะได้ทำหน้าที่ของตัวเองที่ตัวเองต้องเป็นเจ้าหน้าที่ ทำความดีเพื่อความดี มีความสุขกับการทำความดี
ความสุขความดับทุกข์นั้นถึงเป็นเรื่องของปัจจุบัน ความสุขความดับทุกข์มันคือความพอเพียงเพียงพอ ไม่มากเกินไม่น้อยเกิน มันเป็นความพอดี มันเป็นความพอเพียงเพียงพอ เป็นความรู้ความเข้าใจแล้วมีความสุขในการทำหน้าที่ เพื่อให้ปฏิปทาความดีและปัญญาได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราทุกท่านทุกคนเน้นที่ตัวเรา พระพุทธเจ้าก็เน้นที่พระพุทธเจ้า พระอรหันต์ก็เน้นที่พระอรหันต์ ให้ตั้งใจประพฤติปฏิบัติอย่างนี้ เพื่อจะได้เอาความรู้ความเข้าใจมามีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ เพราะความสุขกับความสงบนั้นมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน
ความรู้ความเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติถึงจะไม่มีความทุกข์
ความตั้งใจตั้งเจตนา จะเป็นสาเหตุให้เกิดความเคารพ ตั้งอยู่ในความไม่ประมาท จะไม่มีความผิดพลาดเสียหายพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย
เราทุกท่านทุกคนต้องพากันมารู้มาเข้าใจ ทุกคนจะไม่ได้ไปแก้ไขบุคคลอื่นแก้ไขผู้อื่น ให้มีความสุขกับการประพฤติกับการปฏิบัติกับการทำหน้าที่ของตัวเอง
เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ ในโลกนี้คนทั้งหลายส่วนใหญ่ ๙๙.๙ เปอร์เซ็นต์ได้เอาความหลงนำชีวิต เอาความผิดนำชีวิต
เราต้องรู้ต้องเข้าใจ อย่าไปใส่ใจกับคนอื่น
ในโลกเอาตัวตนนำชีวิต ๙๙.๙ เปอร์เซ็นต์ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องพากันรู้เข้าใจ ต้องมีปัญญาสัมมาทิฏฐิ
ผู้ดำเนินชีวิตของตัวเองต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เพื่อจะได้ยกเลิกสัญชาตญาณของตัวเอง สัญชาตญาณที่เป็นตัวเป็นตนมันคือสิ่งเสพติด ยากที่เราทุกคนจะผ่านสิ่งเสพติดไปได้
ธรรมะนั้นคือหน้าที่ หน้าที่คือธรรมะ ด้วยเหตุผลนี้เราต้องมีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ เพราะตำแหน่งความสุขนั้นมันมีเพียงตำแหน่งเดียว ถ้าเรามีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ เราถึงจะหยุดสัญชาตญาณที่มีความยึดมั่นถือมั่นที่เป็นนิติบุคคลเป็นตัวเป็นตนได้
เรามีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ ความสุขกับการประพฤติการปฏิบัตินั้นจะเป็นสติเป็นสัมปชัญญะ ความสุขนั้นจะเป็นสมถะเป็นวิปัสสนา อันหนึ่งความสงบ อันหนึ่งปัญญา
ผู้มีความสุขมาก ๆ ผู้มีความสงบมาก ๆ ก็ต้องเสียสละมาก ๆ เพื่อให้ความสงบและปัญญาได้ทำงาน จะได้ก้าวไปพร้อม ๆ กัน เพราะผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเข้าใจ ความสุขก็มาจากเหตุมาจากปัจจัย ความทุกข์ก็มาจากเหตุจากปัจจัย ความสุขและความทุกข์นั้นตั้งอยู่บนรากฐานของพระไตรลักษณ์ ล้วนแต่ไม่แน่ไม่เที่ยง ล้วนแต่ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน
ด้วยเหตุผลนี้ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ เพื่อมีความสุขกับการทำหน้าที่ เพื่อจะได้ทำความดีเพื่อความดี เอาความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติไปพร้อม ๆ กัน
การประพฤติการปฏิบัติถึงต้องเอาวัตถุกับใจไปพร้อม ๆ กัน เพื่อทำหน้าที่ที่เป็นเจ้าหน้าที่ในการทำงาน
ผู้ดำเนินชีวิตของตัวเองทั้งหลายต้องพากันรู้พากันเข้าใจในเรื่องทุกข์ เรื่องเหตุเกิดทุกข์ ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ ให้เอาปัจจุบันเป็นสิ่งที่สำคัญ มีความสุขกับการประพฤติกับการปฏิบัติในการทำหน้าที่ในปัจจุบัน อดีตเราก็ปฏิบัติไม่ได้เพราะมันผ่านมาแล้วมันเกษียณแล้ว อนาคตที่ยังไปไม่ถึงเราก็ทำไม่ได้ปฏิบัติไม่ได้
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเอาที่ปัจจุบัน ปัจจุบันเราต้องทำหน้าที่ของหน้าที่ มีความสุขกับการทำหน้าที่ เพื่อให้หน้าที่นั้นไม่ขาดตกบกพร่อง ไม่เศร้าหมอง
ความดีและปัญญาต้องให้เป็นปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่อง การประพฤติการปฏิบัติไม่ติดต่อต่อเนื่องนั้นจะเป็นเหมือนต้นตาล ต้นตาลที่ยอดของต้นตาลมันขาด ต้นตาลที่ยอดมันขาดคือต้นตาลยอดด้วน ต้นตาลยอดด้วนนั้นจะรอตั้งแต่วันตาย คอยกาลเวลาที่จะผุพังไป
ความดีและปัญญานี้เป็นยาน เป็นความพระเป็นสมณะนั้นอยู่ที่รู้เข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติกับการทำหน้าที่ ความเป็นพระนั้นเป็นได้อย่างนี้ องค์สมเด็จพระสัมสัมพุทธเจ้าให้เราเข้าใจ สมณะที่ ๑ ที่ ๒ ที่ ๓ ที่ ๔ เป็นความรู้ความเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติการทำหน้าที่
ผู้ปฏิบัติผู้ทีดำเนินชีวิตต้องพากันรู้พากันเข้าใจ
ด้วยเหตุผลนี้ เราทุกคนจะไปทำอะไรติดตามตามความคิดความปรุงแต่งนั้นไม่ได้ เพราะความปรุงแต่งนั้นคือขั้วบวกขั้วลบ คือความไม่สงบ คือสงคราม สงครามในความปรุงแต่งเอง สงครามในตัวเอง สงครามในครอบครัว สงครามในอำเภอในจังหวัด สงครามในประเทศ ระหว่างประเทศ สงคราม
สงครามนั้นมันคือความไม่สงบ มันเป็นความปรุงแต่ง ไม่ใช่ทำความดีเพื่อความดี มันทำความดีเพราะความอยากความต้องการ
ความอยากความต้องการนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสว่ามีแต่ทุกข์เกิดขึ้น ทุกข์ตั้งอยู่ ทุกข์ดับไป ความทุกข์ใหม่เกิดขึ้นมา เปรียบเสมือนทะเลไม่อิ่มด้วยน้ำ เปรียบเสมือนไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเข้าใจ ให้มีความสุขในการประพฤติการปฏิบัติทำหน้าที่ การประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นมันจะไม่ได้เป็นขั้วบวกขั้วลบ
ผู้ดำเนินชีวิตของตัวเราทั้งหลาย เรื่องของความกตัญญูกตเวทีที่เป็นความดีและปัญญา ที่เป็นประเพณีเป็นอริยประเพณีนั้นเราต้องรู้ต้องเข้าใจในการประพฤติในการปฏิบัติ
พ่อแม่ญาติบรรพบุรุษได้ถ่ายทอดดีเอ็นเอทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพมาอยู่ที่เราแล้วทุก ๆ คน
ความดีและปัญญาที่จะต้องเป็นปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ เพื่อให้ปฏิปทาของเราหยุดความทุกข์ลงที่ปัจจุบัน จบลงที่ผัสสะ เพราะเหตุผลว่าพ่อแม่ญาติบรรพบุรุษของเรานี้คือธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายนอกภายใน ๑๒ นี้ได้มารวมอยู่ที่เราทุกคน เราเอาความดีและปัญญาเพื่อให้ปฏิปทาติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ เราถึงจะได้ชื่อว่าเป็นผู้ที่มีความกตัญญูกตเวที
เราต้องรู้ต้องเข้าใจ จะได้เอาธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะ ๑๒ มามีความสุขในการทำงานในการทำหน้าที่ เพื่อหยุดสัญชาตญาณที่มีความยึดมั่นถือมั่นที่เป็นนิติบุคคลตัวตน
เรามีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติ สุขภาพของใจของเราก็ดี สุขภาพกายของเราก็ดี เพราะความดีนั้นเกิดจากความรู้ความเข้าใจ ความดีนั้นจะเป็นสุปฏิปันโน ผู้ปฏิบัติดี ปฏิบัติชอบ ผู้ปฏิบัติตรง ผู้ปฏิบัติสมควร เป็นตัวอย่างแบบอย่างของกุลบุตรลูกหลาน
เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เราจะได้รู้ว่าพ่อแม่บรรพบุรุษก็คือกายวาจากิริยามารยาทมารวมลงที่ใจของเรานี้เอง
ด้วยเหตุนี้เราต้องเดินทางสายกลางระหว่างวัตถุกับจิตใจไปพร้อม ๆ กันอย่างมีความสุขอยู่ที่ปัจจุบัน เพราะปัจจุบันคือการชิงแชมป์ระหว่างวัฏฏสงสารกับพระนิพพาน
เราไม่รู้ไม่เข้าใจ เราก็ไปจมอยู่กับอดีต เราก็ไปฟุ้งซ่านตามอนาคต ปัจจุบันเราไม่รู้เข้าใจ เราไม่มีความสุขในการทำหน้าที่ เราไม่มีความสุขกับการทำงาน
เรามีความทุกข์เกิดขึ้น มีความทุกข์ตั้งอยู่ มีความทุกข์ดับไป มีความทุกข์ใหม่เกิดขึ้น ทุกท่านทุกคนต้องรู้ปัญหา ปัญหานี้แหละคือปัญญา เราต้องรู้เข้าใจ เราจะไปตามธาตุตามขันธ์ตามอายตนะตามสิ่งภายนอกภายในนั้นไม่ได้
เราต้องพากันรู้เข้าใจในสัจจะในความจริง ในเรื่องทุกข์ เหตุเกิดทุกข์ ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ เราจะได้รู้เข้าใจว่าพ่อแม่บรรพบุรุษก็คือกายกับใจของเรานี้เอง
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เรากตัญญูกตเวทีด้วยความรู้ความเข้าใจ มีความสุขกับการประพฤติการปฏิบัติกับการทำหน้าที่ เราไม่ต้องพากันโง่หลงงมงายไปมีความอยากความต้องการ
ให้เรารู้เข้าใจ พากันมีความสุขกับการทำงานมีความสุขกับการทำหน้าที่ เพราะความสุขนี้มันอยู่ที่ปัจจุบัน ความสุขนี้จะเป็นพระนิพพาน เพราะความสุขกับความสงบนั้นมันเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน ความเคารพก็จะเป็นสาเหตุให้เกิดความสงบ มันอยู่ที่ปัจจุบัน
ปัจจุบันเราต้องทำหน้าที่ของเราให้มีความสุข เพื่อให้การประพฤติการปฏิบัติของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
สมมติสัจจะนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ สมมตินั้นชี้ให้เห็นด้วยปัญญาว่าอันไหนผิดอันไหนถูก อันดีอันนี้ชั่ว อันนี้ไม่ดีไม่ชั่ว ชี้ให้เห็นด้วยปัญญาของเหตุของปัจจัย
เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เรามีความสุขในการประพฤติการปฏิบัติในการทำหน้าที่ เพราะพระนิพพานนั้นเป็นเรื่องของปัจจุบัน มันจะเป็นพระนิพพานไปเป็นชั่วขณะ ๆ เหมือนดั่งสายน้ำ
ความตั้งใจตั้งเจตนา เพื่อให้ปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่อง ไม่ปล่อยสัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลตัวตน เกิดขึ้นมาแทรกมาแซง
ความเป็นพระนั้นก็จะมีกับเราทุก ๆ คน องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเข้าใจ เราจะได้รู้เรื่องความเป็นพระ ความเป็นพระนั้นถ้าเป็นเรื่องภายนอกนั้นมันแก้ไขไม่ได้ ความเป็นพระมันต้องเป็นเรื่องภายใน อยู่ที่ใจของเรารู้เข้าใจ ใจของเรามีความสุขกับการทำหน้าที่กับการทำงาน ความเป็นพระนั้นถึงเป็นได้อย่างนี้
สงกรานต์เป็นประเพณีที่ดี เป็นประเพณีที่ระลึกถึงความกตัญญกตเวที เป็นประเพณีที่อุทิศบุญอุทิศกุศลให้ถึงพ่อแม่บรรพบุรุษผู้วายชนม์จากไป
พ่อแม่บรรพบุรุษที่จากไปก็มารวมอยู่ที่เราทุกคนนี้แหละ ให้ทุกคนรู้เข้าใจ ว่าพ่อแม่บรรพบุรุษอยู่ที่ตัวเรา
เราต้องรู้เข้าใจ พ่อแม่บรรพบุรุษนั้นคือตัวของเรานี้แหละ เราทุกคนต้องมีปัญญาสัมมาทิฏฐิ ความดีและปัญญาที่จะต้องให้เป็นปฏิปทาที่ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ นี้คือความกตัญญูกเตวที
เราเอาความดีและปัญญา คิดดี ๆ พูดดี ๆ กิริยามารยาทดี ๆ อาชีพยกเลิกตัวตน มีความสุขในการทำหน้าที่ มีความสุขในการทำงานถึงจะเป็นผู้ที่ที่กตัญญูกตเวทีที่เป็นประเพณีเป็นวัฒนธรรมที่ดี
---------------------------------
โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม
เมตตาให้ไว้ในเช้าวันอาทิตย์ที่ ๑๒ เมษายน พุทธศักราช ๒๕๖๙
ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา
