๒ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์เป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน
ขณะนี้เวลานี้เป็นเวลาฟังธรรม ให้ทุกท่านทุกคนพากันตั้งใจฟัง ทุก ๆ คนพากันปิดโทรศัพท์มือถือไว้ก่อน เพื่อไม่ให้รบกวนในการบรรยายธรรมไม่รบกวนในการฟังธรรม ในศาลาแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเพื่อจะไม่ได้รบกวนคนอื่น อนุญาตให้บันทึกเสียงธรรมะไว้ในโทรศัพท์ได้ ไม่ให้อนุญาตให้พูดคุยกันอยู่ในศาลาเวลาแสดงธรรม ไม่ให้เดินไปเดินมาเวลาบรรยายธรรม เมื่อมีความจำเป็นจะไปห้องสุขาก็ไปได้ ให้รักษาความสงบ ผู้ที่จะรับโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ต้องให้ห่างจากศาลาไม่น้อยกว่า ๔๐ เมตร
ผู้ที่นำเด็กมา เด็กที่ควบคุมตัวเองยังไม่ได้ให้ผู้ปกครองนำเด็กออกไปจากศาลาต้องการฟังธรรมะ ลำโพงขยายเสียงก็มีอยู่นอกศาลาอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนการบรรยายธรรมและการฟังธรรม
ให้พากันนั่งให้สบาย นั่งให้ตัวตรง ๆ อย่าไปนั่งตัวโค้งตัวงอ เพื่อเราจะได้มีสติมีสัมปชัญญะ ใจไม่สงบไม่เป็นไรให้ตัวของเราตรง ๆ ไว้ก่อน ถ้าตัวเราตรงใจของเราก็จะสงบเอง การปฏิบัติใจนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราปฏิบัติที่กาย ใจไม่สงบก็ให้ตัวตรงไว้ก่อนใจเราก็จะสงบเอง ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การฝึกใจปฏิบัติใจนั้นต้องไปปฏิบัติที่กาย ไปปฏิบัติที่วาจาที่กิริยาที่มารยาทที่อาชีพ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ
วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ ๒ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
ชาติศาสน์กษัตริย์ที่เป็นทางสายกลางระหว่างวัตถุกับจิตใจ เป็นธรรมเป็นธรรมนูญรัฐธรรมนูญ เป็นเหตุเป็นปัจจัย เป็นความงามในเบื้องต้น งานในท่ามกลาง งามอย่างสูงสุดเป็นศิลปินนานาชาติเป็นธรรมนูญ ยกเลิกนิติบุคคล ยกเลิกตัวยกเลิกตน
เอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพเอามาใช้อยู่ที่ปัจจุบัน เพราะเหตุผลว่า สิ่งทั้งหลายทั้งปวงนั้นเกิดจากเหตุเกิดจากปัจจัย ไม่มีอะไรที่ไม่เกิดจากเหตุจากปัจจัย ทุกอย่างนั้นเกิดจากเหตุเกิดจากปัจจัย
วาระต่าง ๆ นั้นจึงเกิดอยู่ที่ปัจจุบัน วาระต่าง ๆ นั้นให้เอาวาระที่ปัจจุบัน ปัจจุบันนั้นถึงเป็นวาระแห่งชาติของการประพฤติการปฏิบัติ
ชาตินั้นจึงได้แก่ความเกิด ศาสนานั้นได้แก่ธรรมนูญ ธรรมนูญนั้นจึงเป็นธรรมนูญที่บริสุทธิคุณ พระศาสนานั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ กษัตริย์นั้นหมายถึงตัวปัญญา ปัญญานั้นจึงต้องเป็นปัญญาบริสุทธิคุณ ปัญญานั้นย่อมไม่เป็นปัญญาที่เป็นนิติบุคคลตัวตน
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นเอไอที่เป็นปัญญาบริสุทธิคุณ ไม่ใช่เอไอที่เป็นนิติบุคคลที่เป็นตัวเป็นตน
พูดถึงความงามจึงเป็นความงามของศีลของสมาธิของปัญญา ความงามนี้ได้แก่ธรรมนูญ ไม่ใช่ตัวไม่ช่ตน
การเวียนว่ายตายเกิดนี้ถึงเอาการเวียนว่ายตายเกิดของกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ การประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นถึงจะเป็นปัจจุบัน ปัจจุบันของกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ การประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นจึงจะเข้าถึงบริสุทธิคุณได้อยู่ที่ปัจจุบัน
ถ้าเราไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายนั้นไม่ได้ เพราะว่าวงจรของร่างกายอายุขัยของร่างกายมันยาวนานเกิน คนเราแต่ละคนกว่าจะตายอายุอยู่ได้ร่วม ๆ ร้อยปี มันนานเกิน
การประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นไม่อาจถึงบริสุทธิคุณได้ ถ้าเราไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจะไม่มีโอกาสเข้าถึงบริสุทธิคุณในปัจจุบันได้
ยังมีความคิดเห็นผิดเข้าใจผิด ยังไม่รู้ไม่เข้าใจในการประพฤติการปฏิบัติ เราไม่มีเจตนาประมาท ความไม่รู้ไม่เข้าใจนี้เราเป็นผู้ตั้งอยู่ในความประมาท ความประมาทนั้นถึงเป็นความผิดพลาดถึงเป็นการเสียหายถึงเป็นการพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย
ด้วยเหตุผลนี้ เราทุกคนนั้นจะประมาทไม่ได้ ไปประมาทในความคิดคำพูดการกระทำกิริยามารยาทอาชีพนั้นไม่ได้
เพราะเหตุผลว่าปัจจุบันนั้นได้แก่ชาติศาสน์กษัตริย์ที่จะต้องเป็นธรรมนูญ เป็นความบริสุทธิคุณทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพอยู่ที่ปัจจุบัน
การประพฤติการปฏิบัตินั้นเราต้องเน้นบริสุทธิคุณอยู่ที่ปัจจุบัน การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่เป็นอันไปแก้ไขคนอื่น ทุกคนต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เพราะต้นเหตุนั้นไม่ได้อยู่ที่คนอื่น ต้นเหตุนั้นอยู่ที่เรา
เรายกเลิกเรา เรานั้นก็ย่อมไม่มี ถ้าเราไม่ยกเลิกเรา เรานั้นก็ย่อมมี ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นเรื่องของเรา ไม่ใช่เรื่องของคนอื่น
ปัจจุบันนี้เราทุกคนไม่รู้ไม่เข้าใจ เราจะไปแก้ไขคนอื่น ไปแก้ไขสิ่งภายนอก การที่เราไปแก้คนอื่นไปแก้สิ่งภายนอกนั้นมันถึงเป็นการแก้ปัญหาไม่ได้ มีแต่พากันไปสร้างปัญหา หาเรื่องหาราวให้ตนเอง หาเรื่องหาราวให้คนอื่น
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นท่านไม่ได้ไปแก้ที่ใครเลย ไม่ได้ปฏิบัติที่ใคร ท่านแก้ที่ท่านปฏิบัติที่ท่าน พระอรหันต์ขีณาสพฟังพระธรรมเทศนาขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้ารู้เข้าใจแล้วก็ไม่ได้ไปแก้ที่ใคร แก้ที่ตัวของท่านเอง
ความรู้ความเข้าใจนี้ถึงเป็นสิ่งที่สำคัญ จุดมุ่งหมายของการเรียนการศึกษามีอยู่เพียงอย่างเดียวคือความรู้ความเข้าใจไม่ใช่ความจำ ถ้าความจำแล้วไม่กี่วันไม่กี่เดือนไม่กี่ปีความจำนั้นก็จะหลงลืมเพราะว่าความจำนั้นเป็นเพียงสัญญาขันธ์ ไม่ใช่ความรู้ความเข้าใจ
การเรียนการศึกษา ความสำคัญอยู่ที่ความรู้ความเข้าใจ เมื่อรู้เมื่อเข้าใจแล้วก็ย่อมเอาความรู้ความเข้าใจไปประพฤติไปปฏิบัติอยู่ทุกหนทุกแห่งทุกสถานที่ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั่นแหละคือการประพฤติการปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่เลือกกาลเวลาสถานที่ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นคือการประพฤติการปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นวาระแห่งชาติทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพมารวมลงที่ใจ ใจที่รู้เข้าใจ
ศิลปินนานาชาติได้แก่บุคคลผู้รู้ผู้เข้าใจ เอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่
ปัญญากับการประพฤติการปฏิบัติต้องเอามาทำงานพร้อม ๆ กันเป็นเนื้อเดียวกัน เป็นสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวกัน
เน้นวาระกายวาระวาจากิริยามารยาทอาชีพอยู่ที่ปัจจุบัน ไม่มีความประมาท ไม่ตั้งอยู่ในความประมาท ปัจจุบันจึงเป็นศิลปินนานาชาติที่มีความงามในเบื้องต้นท่ามกลางสูงสุดอยู่ที่ปัจจุบัน
ด้วยเหตุผลนี้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจะไปมีตัวมีตนไม่ได้ ต้องรู้เข้าใจ ต้องพากันยกเลิกตัวยกเลิกตน มีฉันทะมีความพอใจ มีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน
ร่างกายของเราทุกคนนี้ประกอบไปด้วยธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายนอกภายใน ๑๒
ธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายใน ๑๒ เราต้องพากันมารู้มาเข้าใจว่าธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายนอกภายในได้เกิดจากเหตุเกิดจากปัจจัย ได้เกิดจากความไม่รู้ไม่เข้าใจ ความไม่รู้ไม่เข้าใจเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เราไปตามกระแสไปตามโซเชียล
เราทุกคนต้องพากันรู้พากันมาเข้าใจว่านี้มันคือโซเชียลนี้มันคือกระแส เราต้องรู้เข้าใจเรื่องโซเชียลเรื่องของกระแส
เราจะหยุดโซเชียลหยุดกระแสได้ต้องเอาความรู้คู่กับการประพฤติคู่กับการปฏิบัติ ไม่ไปตามผัสสะ ไม่ไปตามโซเชียล ไม่ไปตามกระแส ปัจจุบันนั้นเราจึงมีความประมาทไม่ได้ ตั้งอยู่ในความประมาทไม่ได้
สัมมาทิฏฐิความเห็นถูกต้องเข้าใจถูกต้องกับสัมมาสมาธิต้องเอามาทำงานพร้อม ๆ กัน เรามาเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดอยู่ที่ปัจจุบันอยู่ที่ขณะ เพื่อให้สัมมาสมาธิตั้งมั่นไม่หวั่นไหวไปตามธาตุตามขันธ์ตามอายตนะตามสิ่งแวดล้อม เรื่องการเวียนว่ายตายเกิดนั้นจึงเอาการเวียนว่ายตายเกิดของจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน การปฏิบัติของเรานั้นถึงจะหยุดกระแสหยุดโซเชียลได้
เราจะไปคิดว่าพระนิพพานอยู่ในอนาคตกาลเบื้องหน้าโน้นเทอญนี้มันเข้าถึงบริสุทธิคุณไม่ได้ เรายังลูบลำในศีลในพรตในข้อประพฤติข้อปฏิบัติ เราไม่สามารถที่จะบรรลุธรรมได้
การบรรลุธรรมนั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเอาปัจจุบันเป็นหลัก เอาเรื่องเวียนว่ายตายเกิดอยู่ที่ปัจจุบันถึงจะไม่เป็นการลูบคลำในศีลในพรตในข้อวัตรข้อปฏิบัติในการทำหน้าที่ เราทุกคนถึงจะไม่มีความประมาท
มีคำถามว่าประพฤติปฏิบัติให้เข้าถึงพระนิพพานอยู่ที่ปัจจุบันนี้เราจะไม่มีความทุกข์ทางใจเหรอ ไม่มีความเครียดทางใจเหรอ มีคำตอบอยู่ในตัวอยู่แล้วว่าไม่มี บุคคลเมื่อยกเลิกตัวตนความทุกข์จะมาจากไหน เพราะความทุกข์นั้นมีได้เพราะเรามีตัวตน มีตัวตนอยู่ที่ไหนที่นั้นก็มีแต่ทุกข์เกิดขึ้น ทุกข์ตั้งอยู่ ทุกข์ดับไป ทุกข์ใหม่เกิดขึ้นมาเพราะเรามีตัวตน ถ้าเรายกเลิกตัวตนแล้วความทุกข์นั้นก็จะไม่มี
พระพุทธเจ้าผู้ยกเลิกตัวตนความทุกข์ท่านถึงไม่มี พระอรหันต์ผู้ยกเลิกตัวตนความทุกข์ถึงไม่มี
การทำหน้าที่เพื่อหน้าที่มีฉันทะมีความพอใจมีปิติมีความสุขมีเอกัคคตาในการทำหน้าที่ความทุกข์ทางจิตใจนั้นก็ย่อมไม่มี ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจวาระนั้นมีเพียงวาระเดียว ถ้าเรายกเลิกตัวยกเลิกตนความทุกข์ทางจิตใจนั้นจะไม่มี
ความทุกข์ทางร่างกายนั้นเราทุกคนต้องรู้ต้องเข้าใจ ความทุกข์ทางร่างกายนั้นไม่มีใครแก้ได้ อย่างมากก็เพียงบรรเทาทุกข์ ทุกคนนั้นแก้ความทุกข์ทางกายไม่ได้เพียงแต่บรรเทาทุกข์
เรามีสรีระร่างกายแก่เจ็บตายพลัดพรากตามสรีระร่างกายของสังขารเหมือนกันทุก ๆ คน ไม่มีใครยกเว้น
สรีระร่างกายสังขารนั้นแก้ไขไม่ได้ เพียงแต่บรรเทาทุกข์เยียวยาชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น
พระโมคคัลลานะผู้มีอิทธิปาฏิหารย์กว่าสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทั้งหลาย ได้พยายามหนีความแก่เจ็บตายพลัดพรากหลายครั้ง มาพิจารณาด้วยปัญญาแล้วเป็นสิ่งที่จะให้เป็นไปตามปรารถนานั้นไม่ได้
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนถึงต้องเอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาสเพื่ออบรมบ่มอินทรีย์ เอาวาระการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน เพื่อเราทุกคนจะไม่ได้ลูบคลำในศีลในพรตในข้อวัตรข้อปฏิบัติอยู่ในหน้าที่ เพื่อให้ความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
การหยุดการเวียนว่ายตายเกิดของใจอยู่ในปัจจุบันต้องเข้าถึงบริสุทธิคุณอยู่ที่ปัจจุบัน เพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำอยู่ที่ปัจจุบัน
การตรัสรู้ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ จึงเป็นอริยมรรคทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพอยู่ที่ปัจจุบัน พระนิพพานนั้นจึงเป็นความบริสุทธิคุณอยู่ที่ปัจจุบัน
พระนิพพานนั้นจึงไม่ใช่สมาธิสมาบัติ พระนิพพานนั้นได้แก่ปัญญาบริสุทธิคุณ สมาธิสมาบัตินั้นเป็นเพียงสถานที่พักผ่อนทางกายทางใจชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น วิมุตติความหลุดพ้นนั้นเป็นความรู้คู่กับการปฏิบัติ เรื่องตายแล้วเกิดทางจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน
การปฏิบัตินั้นจึงต้องเอาเรื่องตายเกิดทางจิตใจ ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การปฏิบัติใจการฝึกใจนั้นต้องอาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติเป็นผู้ปฏิบัติ
ศิลปินนานาชาตินั้นถึงเป็นกายวาจากิริยามารยาทอาชีพมารวมลงที่ใจบริสุทธิคุณที่ใจยกเลิกตัวยกเลิกตน
เราทำหน้าที่ทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจุดมุ่งหมายอย่างเดียวคือยกเลิกตัวยกเลิกตน ถ้าเราไม่ยกเลิกตัวยกเลิกตนจะเป็นบริสุทธิคุณได้อย่างไร การยกเลิกตัวยกเลิกตนนั้นถึงเป็นบริสุทธิคุณ
ด้วยเหตุผลนี้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเข้าใจ จะได้เอาสมมติสัจจะที่มีหลายสมมติเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่เพื่อสมมติสัจจะนั้นจะเป็นได้ยกเลิกตัวยกเลิกตนอยู่ที่ปัจจุบันอยู่ที่หน้าที่
ด้วยเหตุผลนี้ปัญญากับการปฏิบัติที่เราเอาภพชาติการเวียนว่ายตายเกิดของจิตใจในปัจจุบัน ปัจจุบันเราต้องยกเลิกตัวยกเลิกตน ยกเลิกทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ เป้าหมายของการประพฤติการปฏิบัตินั้นอยู่ที่เรายกเลิกตัวยกเลิกตน
ที่เรามีความคิดว่าเราลงทุนแล้วเราจะได้รับผลประโยชน์ในการลงทุนนี้ไม่ใช่นี้ไม่ถูกต้อง ที่เรามีความคิดว่าเราทำงานเราทำหน้าที่เพื่อหวังประโยชน์ตอบแทนจากการทำงานนี้คือความไม่ถูกต้อง นี้เป็นการลงทุนเพื่อตัวเพื่อตน นี้เป็นการทำงานเพื่อตัวเพื่อตน
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ ตัวตนมีอยู่ที่ไหนที่นั่นแหละคือความทุกข์ทางจิตใจ
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเข้าใจ เรามีฉันทะมีความพอใจมีปิติมีความสุขสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่ เราทำสิ่งเหล่านี้มันก็ไม่มีความทุกข์ทางจิตใจอยู่แล้ว ถ้าเรามีความอยากมีความต้องการ ความอยากความต้องการนั่นแหละจะสร้างปัญหา ความอยากความต้องการนั่นแหละจะเป็นกับดักของตัวความไม่รู้ไม่เข้าใจ
เรามีความสุขในการทำหน้าที่มันก็เป็นความสุขอยู่แล้วเราจะไปเอาอะไรอีก เราเอามากกว่านี้ก็ชื่อว่าเป็นคนบ้าหรืออย่างน้อยก็ต้องมีเชื้อบ้า
การยกเลิกตัวตนได้แก่ยกเลิกสแกมเมอร์สีดำสีเทาสีสกปรกสีเศร้าหมองที่เป็นความเศร้าหมอง เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจว่าเราไม่ให้ทานรักษาศีลเจริญสมาธิ เอาปัญญาบริสุทธิคุณนำชีวิต ชีวิตของเราก็ย่อมเข้าถึงทางตันเรียกว่าตัณหา หาเรื่องหาราวให้กับตนเอง ไม่มีเรื่องก็ไปหาเรื่อง ไม่มีปัญหาก็ไปสร้างปัญหา หาเรื่องหาราวให้กับตนเอง
ความไม่รู้ไม่เข้าใจนี้จะเปรียบด้วยทะเลมหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำ เหมือนไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อ มีความไม่อิ่มไม่พอไม่เข้าถึงความพอเพียงเพียงพอ
หมู่มวลมนุษย์ทั้งหลายต้องพากันมารู้มาเข้าใจ สิ่งที่เป็นปัญหานั้นจะได้เป็นปัญญา สิ่งที่เป็นวิกฤตนั้นจะเป็นโอกาส ปัจจุบันถึงเป็นวาระแห่งชาติของการประพฤติการปฏิบัติการทำหน้าที่
เรื่องการเวียนว่ายตายเกิดต้องเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เพราะการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายเราก็รู้อยู่แล้วว่าชีวิตของเราส่วนใหญ่อย่างมากก็พากันอยู่ได้ก็เพียงร้อยปีเศษ ๆ เท่านั้น ไม่มีใครมากกว่านั้น
การเวียนว่ายตายเกิดต้องเอาเรื่องจิตเรื่องใจอยู่ที่ปัจจุบัน เราทุกคนส่วนใหญ่ในโลกนี้ที่มีประชากรของโลกแปดพันกว่าล้านคน มีประเทศน้อยใหญ่ ๑๙๕ ประเทศ เราพากันมารู้พากันมาเข้าใจ เพราะความรู้ความเข้าใจนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญ การประพฤติการปฏิบัติในปัจจุบันนั้นถึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
ถ้าเราเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายใจของเรานั้นจะเข้าถึงบริสุทธิคุณนั้นไม่ได้ ความไม่รู้ไม่เข้าใจเป็นเหตุเป็นปัจจัยไม่รู้หลักการในการประพฤติการปฏิบัติ
ความไม่รู้นั้นคือความเสียหาย ความประมาทนั้นคือความเสียหาย ความไม่รู้กับความประมาทก็จัดอยู่ในกระบวนการอย่างเดียวกัน
ความรู้ความเข้าใจนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญกว่าอื่นใด ความเข้าใจในเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดในเรื่องใจในปัจจุบันนั้นถึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงจะเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้การประพฤติการปฏิบัติได้ติดต่อต่อเนื่อง เป็นการก้าวไปด้วยความรู้ความเข้าใจ
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงเห็นความสำคัญในเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดทางใจอยู่ที่ปัจจุบัน ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นจึงเข้าถึงความบริสุทธิคุณอยู่ที่ปัจจุบัน
สแกมเมอร์ที่จะหยุดได้ก็ต้องอาศัยธรรมนูญเพราะธรรมนูญนั้นเป็นความบริสุทธิคุณ เป็นความดับไม่เหลือซึ่งนิติบุคคลตัวตน
สแกมเมอร์สีดำสีเทาสีสกปรกสีเศร้าหมองที่เป็นความเศร้าหมองจะหยุดได้ด้วยเรารู้เข้าใจในเรื่องภพชาติการเวียนว่ายตายเกิดของจิตใจ ไม่ต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางสรีระร่างกายมันนานเกิน
ด้วยเหตุผลนี้ ก่อนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพานท่านให้เรามองเห็นการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจเป็นสิ่งที่สำคัญ เพื่อเราจะได้เข้าถึงบริสุทธิคุณในการทำหน้าที่ เพื่อเอาความรู้ความเข้าใจมาทำงาน ๒ อย่างไปพร้อม ๆ กัน เพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
จึงได้ตรัสปัจฉิมโอวาทก่อนที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพาน
"หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ" แปลความว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาทเถิด
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องพากันรู้เข้าใจ ปัญหาที่เราแก้ไขไม่ได้ เราไปเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดนั้นมันแก้ปัญหาไม่ได้
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดของทางจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน ปัจจุบันนี้ไม่มีใครได้บรรลุธรรมกันเพราะไปเอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย ผู้ปฏิบัติธรรมะถึงไม่ได้บรรลุธรรม เพราะเหตุผลว่าภพชาติการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายมันยาวนานเกิน เพราะเหตุนี้การบรรลุธรรมถึงไม่มี
ด้วยความรู้ความเข้าใจว่าการที่ไม่มีใครได้บรรลุธรรมเพราะเราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย การปฏิบัตินั้นเป็นการลูบคลำในศีลในพรตในข้อวัตรข้อปฏิบัติในการทำหน้าที่ การบรรลุธรรมของผู้ปฏิบัตินั้นจึงเป็นไปไม่ได้ เกิดขึ้นไม่ได้
ด้วยเหตุผลนี้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเน้นที่บริสุทธิคุณ ใจของเราทุกคนใจของเราทุกคนรู้ใจของตัวเองดี เราตรึกนึกคิดอะไรเรารู้ว่าเราตรึกนึกคิดอะไร เรามีตัวมีตนเราก็ต้องรู้เข้าใจ เรายกเลิกตัวตนเราก็ย่อมรู้ว่าเรายกเลิกตัวตน
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนมาทำความเข้าใจใหม่ การประพฤติการปฏิบัติของเราจะได้ชัดเจนขึ้น การทำอะไรจะได้ติดต่อต่อเนื่องเหมือนดั่งสายน้ำ การบรรลุธรรมนั้นจึงจะเกิดได้มีได้ เราไม่รู้ไม่เข้าใจทำให้เสียหายเสียทรัพยากรจากความไม่รู้ไม่เข้าใจ ความไม่รู้ไม่เข้าใจนั้นเราทุกคนได้มีความพร่องอยู่เหมือนทะเลมหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำ เหมือนไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อมันพร่องอยู่อย่างนี้
การบรรลุธรรมนั้นถึงไม่มี มีแต่บรรลุตัวบรรลุตน
ด้วยเหตุนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงไม่ให้เราตั้งอยู่ในความประมาท เพราะปัจจุบันนี้เป็นการชิงแชมป์ระหว่างวัฏฏสงสารกับพระนิพพาน