๖ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์เป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน
วันนี้เป็นวันอังคารที่ ๖ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
ขณะนี้เวลานี้เป็นเวลาฟังธรรม ให้ทุกท่านทุกคนพากันตั้งใจฟัง ทุก ๆ คนพากันปิดโทรศัพท์มือถือไว้ก่อน เพื่อไม่ให้รบกวนในการบรรยายธรรมไม่รบกวนในการฟังธรรม ในศาลาแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเพื่อจะไม่ได้รบกวนคนอื่น อนุญาตให้บันทึกเสียงธรรมะไว้ในโทรศัพท์ได้ ไม่ให้อนุญาตให้พูดคุยกันอยู่ในศาลาเวลาแสดงธรรม ไม่ให้เดินไปเดินมาเวลาบรรยายธรรม เมื่อมีความจำเป็นจะไปห้องสุขาก็ไปได้ ให้รักษาความสงบ ผู้ที่จะรับโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ต้องให้ห่างจากศาลาไม่น้อยกว่า ๔๐ เมตร
ผู้ที่นำเด็กมา เด็กที่ควบคุมตัวเองยังไม่ได้ให้ผู้ปกครองนำเด็กออกไปจากศาลาต้องการฟังธรรมะ ลำโพงขยายเสียงก็มีอยู่นอกศาลาอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนการบรรยายธรรมและการฟังธรรม
ให้พากันนั่งให้สบาย นั่งให้ตัวตรง ๆ อย่าไปนั่งตัวโค้งตัวงอ เพื่อเราจะได้มีสติมีสัมปชัญญะ ใจไม่สงบไม่เป็นไรให้ตัวของเราตรง ๆ ไว้ก่อน ถ้าตัวเราตรงใจของเราก็จะสงบเอง การปฏิบัติใจนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราปฏิบัติที่กาย ใจไม่สงบก็ให้ตัวตรงไว้ก่อนใจเราก็จะสงบเอง ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การฝึกใจปฏิบัติใจนั้นต้องไปปฏิบัติที่กาย ไปปฏิบัติที่วาจาที่กิริยาที่มารยาทที่อาชีพ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ อริยมรรคทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเนื่องมาจากปัญญาบริสุทธิคุณ ปัญญาบริสุทธิคุณนั้นจึงจะเป็นธรรมนูญ
วันนี้เป็นวันอังคารที่ ๖ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
หลักการของการประพฤติการปฏิบัติต้องเอาปัจจุบัน การเวียนว่ายตายเกิดนั้นถึงเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน ถ้าเอาวงจรทางร่างกายนั้นมันเป็นวงจรที่ยาวนานเกิน ถ้าเอาวงจรทางร่างกายจะเป็นสาเหตุให้ตั้งอยู่ในความประมาท เพราะเหตุผลว่าการประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องมีการติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นจึงเป็นสถานที่ประพฤติปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่เลือกกาลไม่เลือกเวลาไม่เลือกสถานที่ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นจึงเป็นสถานที่ประพฤติสถานที่ที่ปฏิบัติ
สมมติสัจจะนั้นให้ผู้ฟังผู้อ่านให้พากันรู้พากันเข้าใจ ให้เข้าใจว่าทำไมคนส่วนใหญ่ไม่มีการบรรลุธรรม เพราะเหตุผลว่าไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดของสรีระร่างกาย การเวียนว่ายตายเกิดทางสรีระร่างกายนั้นวงจรมันนานเกินไป คนเราทุกคนกว่าสรีระร่างกายจะตายต้องใช้เวลาหลายสิบปี ส่วนใหญ่เพราะเหตุผลนี้จึงไม่มีผู้บรรลุธรรม เพราะมีความตั้งอยู่ในความประมาท พากันคิดพากันเข้าใจว่าพระนิพพานอยู่ในอนาคตกาลเบื้องหน้าโน้นเทอญ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นเราต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจในปัจจุบัน ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นจึงจะไม่ตั้งอยู่ในความประมาท การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงจะเป็นการปฏิบัติติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงจะเป็นอริยมรรคทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ จะไม่ได้ตั้งอยู่ในความประมาท
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้แสดงธัมมจักกัปปวัตตนสูตรให้แก่ปัญวัคคีย์ทั้ง ๕ เรื่องเหตุเรื่องปัจจัยเพื่อให้ปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ให้รู้เข้าใจ
๑ ใน ๕ ของปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ได้แก่อัญญาโกณฑัญญะ ได้รู้ได้เข้าใจจึงได้ตรัสเป็นภาษาบาลีว่าจักษุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา ปัญญาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา วิชชาเกิดขึ้นแล้วแก่เรา แสงสว่างได้เกิดขึ้นแก่เราในธรรมที่เราไม่เคยได้ฟังมาก่อนว่า นี้ทุกข์สมุทัยอริยสัจ ทุกข์สมุทัยอริยสัจนั้นควรละ ทุกข์สมุทัยอริยสัจนั้นเราละแล้ว
ดูกรภิกษุทั้งหลาย จักษุ ญาณ ปัญญา วิชชา แสงสว่าง ได้เกิดขึ้นแก่เราในธรรมที่เราไม่เคยได้ฟังมาก่อนว่า นี้ทุกขนิโรธอริยสัจ ฯลฯ ทุกขนิโรธอริยสัจนั้นควรกระทำให้แจ้ง. ฯลฯ ทุกขนิโรธอริยสัจนั้นเรากระทำให้แจ้งแล้ว
ดูกรภิกษุทั้งหลาย จักษุ ญาณ ปัญญา วิชชา แสงสว่าง ได้เกิดขึ้นแก่เรา ในธรรมที่เราไม่เคยได้ฟังมาก่อนว่า นี้ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจ ฯลฯ ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนั้นควรเจริญ จักษุ ญาณ ปัญญา วิชชา แสงสว่าง ได้เกิดขึ้นแล้วแก่เราในธรรมที่เราไม่เคยได้ฟังมาก่อนว่า ทุกขนิโรธคามินีปฏิปทาอริยสัจนั้นเราเจริญแล้ว.
ดูกรภิกษุทั้งหลาย ก็ญาณทัสสนะ (ความรู้ความเห็น) ตามความเป็นจริงมีวนรอบ ๓ อย่างนี้ มีอาการ ๑๒ ในอริยสัจ ๔ เหล่านี้ของเรา ยังไม่บริสุทธิ์เพียงใด เราก็ยังไม่ปฏิญาณตนว่า เป็นผู้ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในโลก พร้อมทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก ในหมู่สัตว์ พร้อมทั้งสมณะ พราหมณ์ เทวดาและมนุษย์ เพียงนั้น ก็เมื่อใด ญาณทัสสนะ(ความรู้ความเห็น) ตามความเป็นจริง มีวนรอบ ๓ อย่างนี้ มีอาการ ๑๒ ในอริยสัจ ๔ เหล่านี้ของเรา บริสุทธิ์ดีแล้ว เมื่อนั้น เราจึงปฏิญาณตนว่า เป็นผู้ตรัสรู้อนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณในโลก พร้อมทั้งเทวโลก มารโลก พรหมโลก ในหมู่สัตว์ พร้อมทั้งสมณะ พราหมณ์ เทวดาและมนุษย์ ก็ญาณทัสสนะได้บังเกิดขึ้นแก่เราว่า วิมุติของเราไม่กำเริบ ชาตินี้เป็นชาติที่สุด บัดนี้ ภพใหม่ไม่มี พระผู้มีพระภาคได้ตรัสพระพุทธพจน์นี้แล้ว ภิกษุปัญจวัคคีย์ปลื้มใจ ชื่นชมภาษิตของพระผู้มีพระภาค
จักษุในธรรมอันปราศจากธุลี ปราศจากมลทิน ได้เกิดขึ้นแล้ว แก่พระผู้มีอายุโกณฑัญญะว่าสิ่งใดสิ่งหนึ่ง มีอันเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งทั้งปวงนั้น มีอันดับไปเป็นธรรมดา เมื่อธรรมจักรอันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว เหล่าภูมเทพยดาก็ยังเสียงให้บันลือลั่น ว่านั่นจักร คือธรรม ไม่มีจักรอื่นสู้ได้ อันพระผู้มีพระภาคเจ้าให้เป็นไปแล้ว
ลำดับนั้นแล พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ทรงเปล่งอุทานว่า โกณฑัญญะได้รู้แล้วหนอ ผู้เจริญ โกณฑัญญะได้รู้แล้วหนอ ผู้เจริญ เพราะเหตุนั้น นามว่า อัญญาโกณฑัญญะนี้ นั่นเทียว ได้มีแล้วแก่พระผู้มีอายุ โกณฑัญญะ ด้วยประการฉะนี้แล
ความรู้ความเข้าใจที่ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจอยู่ในปัจจุบันอยู่ที่ปัจจุบัน ความรู้ความเข้าใจในหลักการประพฤติในหลักการปฏิบัติของเราต้องเข้าใจอย่างนี้ถึงจะไม่ประมาท ไม่ตั้งอยู่ในความประมาท
ถ้าเราไม่รู้ไม่เข้าใจวงจรทางการเวียนว่ายตายเกิด องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เอาวงจรการเวียนว่ายเกิดทางจิตใจ การบรรลุธรรมนั้นก็ย่อมเป็นไปไม่ได้
ปัจจุบันนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญ ภพชาตินั้นต้องเอาภพชาติที่ปัจจุบัน ต้องเอาขณะที่กายวาจากิริยามารยาทอาชีพ ต้องเอาขณะที่ปัจจุบัน ไม่มีการลูบคลำในศีลในพรตในข้อวัตรข้อปฏิบัติในการทำหน้าที่
ความเพลิดเพลินในธาตุในขันธ์อายตนะภายนอกภายในถึงจะหยุดลงได้อยู่ที่ปัจจุบัน วิมุตติความหลุดพ้นนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเอาที่ปัจจุบัน สมาธิสมาบัตินั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เรารู้เข้าใจ เป็นเพียงสถานที่พักผ่อนทางกายและใจชั่วครู่ชั่วยาม เหนื่อยพักผ่อน หายเหนื่อยทำงานวิมุตติสุขที่แท้จริงนั้นจึงอยู่ที่หน้าที่ หน้าที่ทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้ผู้ปฏิบัติรู้เข้าใจอย่างนี้ถึงจะหยุดอวิชชา หยุดความหลง หยุดสัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลตัวตน
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเข้าใจในปัจจุบัน จะได้เอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติ เห็นคุณค่าของกายวาจากิริยามารยาทอาชีพอยู่ที่ปัจจุบัน
ให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเข้าใจว่าปัจจุบันนี้มีเพียงวาระเดียว ปัจจุบันผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจ ต้องไม่ตั้งอยู่ในความประมาท สติสัมปชัญญะนั้นถึงมีคุณมีอุปการคุณมาก
สติปัฏฐานทั้ง ๔ รู้กายในกาย รู้เวทนาในเวทนา รู้จิตในจิต รู้ธรรมในธรรม เป็นพื้นเป็นฐานของการประพฤติการปฏิบัติเพื่อให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นมีสติรู้ตัวทั่วพร้อมในสติปัฏฐานทั้ง ๔ สติสัมปชัญญะนั้นจะยกเลิกตัวยกเลิกตน ที่ไหนมีสติมีสัมปชัญญะที่นั้นจะไม่มีตัวไม่มีตน สติสัมปชัญญะนั้นจะยกเลิกอดีตยกเลิกอนาคต ปัจจุบันก็ย่อมยกเลิกตัวตนด้วยสติด้วยสัมปชัญญะ
สติสัมปชัญญะนั้นเป็นความสงบกับปัญญา ๒ อย่างนี้จะเป็นปัญญาบริสุทธิคุณ การเจริญสติสัมปชัญญะนั้นจึงเป็นการยกเลิกตัวยกเลิกตน ตามหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ ผู้ที่เจริญสติปัฏฐานทั้ง ๔ อาศัยการประพฤติการปฏิบัติที่ติดต่อต่อเนื่องอย่างเร็ว ๗ วัน อย่างกลาง ๗ เดือน อย่างนาน ๗ ปี ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจะได้บรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ขีณาสพอย่างสมบูรณ์
ด้วยเหตุผลนี้การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นวิถีชีวิตที่เป็นปัจจุบัน ผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ การประพฤติการปฏิบัตินั้นเป็นวิถีชีวิตอยู่ที่ปัจจุบัน ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นจึงเป็นการประพฤติการปฏิบัติ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ วิถีชีวิตนั้นเป็นวิถีชีวิตของปัจจุบัน
ผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจ ความคิดคำพูดการกระทำกิริยามารยาทอาชีพที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นแหละคือการประพฤติคือการปฏิบัติ เมื่อเราเจริญสติปัฏฐานที่ติดต่อต่อเนื่องอยู่ที่ปัจจุบันที่นั้นก็จะมีสติมีสัมปชัญญะ ความสงบและปัญญาก็จะทำหน้าที่ทำงานอยู่ที่ปัจจุบัน
การเจริญสติปัฏฐานหมายถึงเอาความสงบและปัญญาทำงานไปพร้อม ๆ กัน
พุทธะเป็นความสงบและปัญญาต้องมีกับผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติอยู่ทุกหนทุกแห่ง ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ
ถ้าเราไม่รู้ไม่เข้าใจเราก็จะเป็นผู้ที่เลือกกาลเลือกเวลาเลือกสถานที่ การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องไม่เลือกกาลไม่เลือกเวลาไม่เลือกสถานที่ ถ้าเลือกกาลเลือกเวลาเลือกสถานที่นั้นแสดงถึงเรายังไม่รู้ไม่เข้าใจ ถ้าเรารู้เราเข้าใจแล้วจะไม่เลือกกาลเลือกเวลาเลือกสถานที่ เพราะที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นแหละคือการประพฤติคือการปฏิบัติ
ผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจที่ไหนเรายกเลิกตัวยกเลิกตนที่นั่นแหละคือสถานที่ประพฤติคือสถานที่ปฏิบัติ ถ้าเราไม่ยกเลิกตัวยกเลิกตนสถานที่นั้นก็ไม่ใช่สถานที่ประพฤติไม่ใช่สถานที่ปฏิบัติ
ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ การเวียนว่ายตายเกิดของเรานั้นเกิดจากความไม่รู้ไม่เข้าใจ ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตรัสให้ปัญจวัคคีย์รู้เข้าใจ อัญญาโกณฑัญญะรู้เข้าใจจึงได้พูดจากปัญญาสัมมาทิฏฐิว่าจักขุเกิดขึ้นแล้วแก่เรา ญาณเกิดขึ้นแล้วแก่เรา แสงสว่างเกิดขึ้นแล้วแก่เรา
ความรู้ความเข้าใจนี้สิ่งที่เป็นปัญหานั้นก็จะเป็นปัญญา สิ่งที่เป็นวิกฤตนั้นก็จะเป็นโอกาส สิ่งที่เป็นอวิชชานั้นจะกลายเป็นปัญญา
ด้วยเหตุผลนี้ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเอาวิถีชีวิตทั้งกายวาจากิริยามารยาทเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่ เอามาเจริญสติปัฏฐานทั้ง ๔ กายเวทนาจิตธรรมเพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
เพื่อเอาปัจจุบันมาทำงานมาทำหน้าที่รู้หลักการรู้แนวทางของการประพฤติการปฏิบัติ ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนจะไปใจอ่อนไม่ได้ สัมมาสมาธิความตั้งใจมั่นเพื่อสมาธิกับปัญญาจะได้ทำงานร่วมกันเป็นสติเป็นสัมปชัญญะเพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่อง
ผู้ปฏิบัติต้องพากันรู้พากันเข้าใจเราทุกคนถึงไปทำอะไรตามใจตามอารมณ์ตามความรู้สึกไม่ได้
สมมติสัจจะที่มีทั้งผิดทั้งถูกทั้งดีทั้งชั่ว มีไม่ผิดไม่ถูกไม่ดีไม่ชั่ว ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ เราต้องเอาสมมติสัจจะนั้นมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติมาทำหน้าที่ สมมติสัจจะนั้นจึงเปรียบเสมือนอาหารสำเร็จรูป สมมติสัจจะนั้นเราจะไปมองข้ามไม่ได้ สมมติสัจจะนั้นเปรียบเสมือนยามุ่งเป้า
โลกสมัยใหม่เค้าใช้ยามุ่งเป้าเฉพาะโรคนั้น ๆ สมมติสัจจะก็เช่นเดียวกัน สมมติสัจจะก็เปรียบเสมือนยามุ่งเป้า กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจึงเป็นสิ่งที่มุ่งเป้าอยู่กับการทำหน้าที่
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้รู้ให้เข้าใจว่าพระธรรมพระวินัยนั้นเปรียบเสมือนยามุ่งเป้า
ก่อนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจะเสด็จดับขันธ์ปรินิพพานจึงได้ประทานความรู้ความเข้าใจและสงฆ์สาวกให้รู้ให้เข้าใจว่าพระธรรมพระวินัยนั้นคือองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นคือพระธรรมคือพระวินัย
พระธรรมพระวินัยนั้นจึงเป็นสิ่งที่มุ่งเป้ามายังกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ สมมติสัจจะนั้นจึงเป็นสิ่งที่มุ่งเป้า
องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เรารู้ให้เข้าใจในเรื่องของเหตุของปัจจัย เพื่อการประพฤติการปฏิบัตินั้นเพื่อจะได้หยุดวงจรทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพที่ผู้ปฏิบัติต้องมุ่งเป้ามายังปัจจุบันในที่ปัจจุบัน เพื่อให้กายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นเอไอที่บริสุทธิคุณ
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนต้องพากันรู้พากันเข้าใจ เราจะไม่ได้มองข้ามความคิดคำพูดการกระทำกิริยามารยาทอาชีพเพื่อจะได้รู้หลักการของการประพฤติการปฏิบัติ
ด้วยเหตุผลนี้ความบริสุทธิคุณนั้นจึงอยู่ที่ยกเลิกตัวยกเลิกตนจึงเป็นบริสุทธิคุณ
ปัจจุบันนั้นจึงต้องเป็นบริสุทธิคุณ
หลักการของการประพฤติของการปฏิบัติในโลกนี้เค้าใช้หลักการเดียวกันหมด ทุกชาติทุกศาสนาใช้หลักการเดียวกันหมด สมมติสัจจะนั้นให้รู้เข้าใจว่าเป็นแบรนด์เนมที่เราต้องเอามาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติมาทำหน้าที่
สมมติสัจจะนั้นมีไว้สำหรับให้เราพัฒนาเอไอทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพให้เป็นเอไอบริสุทธิคุณ ไม่ใช่เอไอที่เป็นนิติบุคคลที่เป็นตัวเป็นตน
ให้เราทั้งหลายระลึกถึงโอวาทพระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่ก่อนที่จะเสด็จดับขันธ์สู่ปรินิพพานท่านได้ตรัสโอวาทสำคัญครั้งสุดท้ายไว้ว่า
"หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ" แปลความว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาทเถิด
โอวาทของหลวงปู่มั่น ภูริทัตโต
ความไม่ยั่งยืน เป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่และแน่นอนนะ
ความยิ่งใหญ่ คือความไม่ยั่งยืนนะ
ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ คือชีวิตที่อยู่ด้วยทาน ศีล เมตตา และกตัญญู
ชีวิตที่มีความดี อาจมิใช่ความยิ่งใหญ่ แต่ชีวิตที่ยิ่งใหญ่ ต้องอาศัยคุณธรรมความดีเป็นปัญญาบริสุทธิคุณเท่านั้น การระงับสังขารทั้งหลายด้วยความรู้ความเข้าใจเป็นความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัตินั่นแหละคืออริยมรรค เป็นหนทางที่ประเสริฐมีพระนิพพานตั้งแต่ในปัจจุบัน ไม่ต้องรอพระนิพพานเมื่อตายแล้ว ปัจจุบันไม่มีพระนิพพาน อนาคตจะมีพระนิพพานได้อย่างไร
ให้เรารู้เข้าใจเรื่องพระธรรมพระวินัย พระธรรมพระวินัยที่เป็นสัมมาทิฐิ เพื่อหยุดวัฏฏสงสารนั่นแหละคือพระนิพพาน ให้พวกเรารู้เข้าใจในเรื่องพระนิพพาน ให้เข้าใจนะว่าสิ่งเดิมนั้นคือความว่างเปล่า สิ่งที่สัญจรไปมาเป็นเพียงอาคันตุกะ เราจะได้เอาหลักการอุดการณ์ที่เป็นศีลเป็นสมาธิเป็นปัญญาเป็นมรรคเป็นอริยมรรคที่ตรงกันข้ามกับโลกธรรมมาประพฤติมาปฏิบัติ ให้รู้เข้าใจ เพราะไม่มีใครอยู่เหนือกรรมเหนือกฎแห่งกรรมเหนือผลของกรรม พระนิพพานความรู้ความเข้าใจในเรื่องกระบวนการปฏิจจสมุปบาท กระบวนการของปฏิจจสมุปบาทจะได้จบลงเพียงผัสสะ จะได้เป็นปัญญาเป็นความสงบ จะเป็นความสงบเป็นปัญญา เป็นสิ่งที่อยู่นอกเหตุเหนือผล หยุดความปรุงแต่ง นี้เป็นขบวนการที่ติดต่อต่อเนื่อง เป็นบารมีเป็นความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เป็นพระนิพพานบ้านของเรา ไม่ใช่อวิชชาความหลงเป็นบ้านของเรานะ พระนิพพานคือบ้านของเรา ความสงบและปัญญาถึงเป็นธรรมเป็นปัจจุบันธรรม เราจะหยุดวัฏฏสงสารได้ด้วยความรู้ความเข้าใจ ด้วยพระธรรมด้วยพระวินัย เป็นขบวนการของกระแสในการประพฤติการปฏิบัติที่ได้นำเอาพระธรรมพระวินัยมาประพฤติมาปฏิบัติในปัจจุบันให้ติดต่อต่อเนื่อง
ความสงบและปัญญาที่เป็นพระธรรมพระวินัยถึงหยุดความปรุงแต่งได้ ด้วยปัญญาสัมมาทิฏฐิคู่กับการประพฤติการปฏิบัติในปัจจุบัน พระธรรมพระวินัยที่เป็นความรู้ความเข้าใจ ที่จะหยุดความปรุงแต่งได้ เข้าถึงพระนิพพานตั้งแต่ปัจจุบัน ไม่ต้องรอชาติหน้า พระนิพพานต้องอยู่ที่ปัจจุบันเท่านั้น
---------------------------------
โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม
เมตตาให้ไว้ในเช้าวันอังคารที่ ๖ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา