๑๗ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์เป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน
ขณะนี้เวลานี้เป็นเวลาฟังธรรม ให้ทุกท่านทุกคนพากันตั้งใจฟัง ทุก ๆ คนพากันปิดโทรศัพท์มือถือไว้ก่อน เพื่อไม่ให้รบกวนในการบรรยายธรรมไม่รบกวนในการฟังธรรม ในศาลาแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเพื่อจะไม่ได้รบกวนคนอื่น อนุญาตให้บันทึกเสียงธรรมะไว้ในโทรศัพท์ได้ ไม่ให้อนุญาตให้พูดคุยกันอยู่ในศาลาเวลาแสดงธรรม ไม่ให้เดินไปเดินมาเวลาบรรยายธรรม เมื่อมีความจำเป็นจะไปห้องสุขาก็ไปได้ ให้รักษาความสงบ ผู้ที่จะรับโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ต้องให้ห่างจากศาลาไม่น้อยกว่า ๔๐ เมตร
ผู้ที่นำเด็กมา เด็กที่ควบคุมตัวเองยังไม่ได้ให้ผู้ปกครองนำเด็กออกไปจากศาลาต้องการฟังธรรมะ ลำโพงขยายเสียงก็มีอยู่นอกศาลาอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนการบรรยายธรรมและการฟังธรรม
ให้พากันนั่งให้สบาย นั่งให้ตัวตรง ๆ อย่าไปนั่งตัวโค้งตัวงอ เพื่อเราจะได้มีสติมีสัมปชัญญะ ใจไม่สงบไม่เป็นไรให้ตัวของเราตรง ๆ ไว้ก่อน ถ้าตัวเราตรงใจของเราก็จะสงบเอง การปฏิบัติใจนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราปฏิบัติที่กาย ใจไม่สงบก็ให้ตัวตรงไว้ก่อนใจเราก็จะสงบเอง ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การฝึกใจปฏิบัติใจนั้นต้องไปปฏิบัติที่กาย ไปปฏิบัติที่วาจาที่กิริยาที่มารยาทที่อาชีพ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ
วันนี้เป็นวันเสาร์ที่ ๑๗ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
ชาติศาสน์กษัตริย์ ๓ อย่างนี้เราเอามาใช้ในการดำเนินชีวิต ชาติศาสน์กษัตริย์ เราทุกคนต้องรู้ต้องเข้าใจ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นต้องอยู่ภายในของตัวเรา การประพฤติการปฏิบัติผู้ประพฤติปฏิบัติต้องรู้เข้าใจเรื่องชาติศาสน์กษัตริย์ เรื่องชาติศาสน์กษัตริย์นั้นเป็นเรื่องของเราโดยเฉพาะ ชาติศาสน์กษัตริย์ถ้าอยู่ภายนอกนั้นเป็นเรื่องของคนอื่นของผู้อื่น การที่เราไปแก้ภายนอกไปแก้ปัญหาของผู้อื่นนั้นจึงเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง เรื่องภายนอกเราต้องรู้ต้องเข้าใจ เรื่องภายนอกนั้นเป็นเรื่องภายนอก เรื่องภายนอกนั้นเราไม่มีสิทธิพิเศษที่เราจะไปแก้ไขในสิ่งภายนอกนั้น
การประพฤติการปฏิบัตินั้นไม่มีใครประพฤติไม่มีใครปฏิบัติให้กันและกันได้ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงมุ่งเป้ามายังตัวเราโดยเฉพาะ
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนถึงพากันมารู้เหตุรู้ปัจจัย มารู้ทุกข์ รู้เหตุเกิดทุกข์ รู้ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ เราพากันมารู้จักปัญหา จะได้เอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เราจะได้เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส ความรู้ความเข้าใจพร้อมทั้งการประพฤติการปฏิบัติจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ
ความรู้ความเข้าใจมาทำหน้าที่ของตัวเอง มาเอาพระธรรมพระวินัยนำชีวิต ยกเลิกตัวยกเลิกตน มาเอาพระธรรมเอาพระวินัยเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน เอาพระธรรมเอาพระวินัยนำชีวิต
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นคือพระธรรมคือพระวินัย ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคลไม่ใช่ตัวไม่ใช่ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นได้แก่พระธรรมได้แก่พระวินัย
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นตัวของเราเอง ชาตินั้นจึงเป็นพระธรรมเป็นพระวินัย พระศาสนานั้นจึงเป็นพระธรรมเป็นพระวินัย พระมหากษัตริย์นั้นจึงได้แก่พระธรรมพระวินัย ชาติศาสน์กษัตริย์นั้จึงเป็นบริสุทธิคุณ ชาติศาน์กษัตริย์นั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคล ไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน
การประพฤติการปฏิบัตินั้นเราต้องมีความเห็นถูกต้องความเข้าใจถูกต้อง เพื่อทำหน้าที่ของตัวเราเอง
การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงได้เป็นอริยมรรคทางกายวาจากิริยามารยาททางอาชีพเน้นมาที่ตัวเรา การทำหน้าที่ทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจึงเป็นการยกเลิกตัวยกเลิกตน ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นพระธรรมเป็นพระวัย จึงเป็นบิรสุทธิคุณที่อยู่กับความรู้คู่กับการประพฤตคู่กับการปฏิบัติ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นการแก้ไขตัวเอง ไม่ได้ไปแก้ไขคนอื่นเลย ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นตัวของเราเอง
เราทุกคนต้องพากันเข้าใจอย่างนี้แล้วก็ทำหน้าที่ของตัวเองอย่างนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็นอาหารสำเร็จรูปอยู่ในตัวของสิ่งเหล่านั้นอยู่แล้ว กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นให้เรารู้ให้เข้าใจว่าสิ่งเหล่านั้นคืออาหารสำเร็จรูปอยู่ในตัวอยู่แล้ว
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นเป็นหลักการให้เราทุกคนได้ยกเลิกตัวยกเลิกตน ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นความบริสุทธิคุณ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคลไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ
ความคิดคำพูดการกระทำกิริยามารยาทอาชีพเราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าเราจะเอามาใช้มาทำหน้าที่เพื่อความบริสุทธิคุณ เพื่อเราจะได้มายกเลิกตัวยกเลิกตน
ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนจึงไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น การยกเลิกตัวยกเลิกตนนั้นเราทุกคนจึงไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้ามีข้อแม้แล้วก็ย่อมเกิดความเสียหาย ก็ย่อมเกิดการพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย
ด้วยเหตุผลนี้การเวียนว่ายตายเกิดนั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นให้เน้นความบริสุทธิคุณ ให้เน้นการยกเลิกตัวยกเลิกตน อาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน เพื่อให้วิถีชีวิตประจำวันได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่เลือกกาลเลือกเวลาเลือกสถานที่ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นจึงเป็นสถานที่ประพฤติเป็นสถานที่ปฏิบัติ การเวียนว่ายตายเกิดจึงได้เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ อย่าไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย เพราะการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายนั้นภพชาติมันนานเกิน คนเรากว่าจะตายมันหลายสิบปี ผู้ที่อายุยืนนั้นอายุยืนตั้งเป็นร้อย ๆ ปี ถ้าเราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายจะเป็นเหตุเป็นปัจจัยตั้งอยู่ในความประมาท
ด้วยเหตุผลนี้การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเอาวงจรเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เพื่อให้ปฏิปทาของผู้ประพฤติปฏิบัตินั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติ
เพราะเหตุผลว่าใจของเรานั้นเป็นนามธรรม ต้องอาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเพื่อให้พระธรรมพระวินัยได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
การเวียนว่ายตายเกิดนั้นจึงเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นเรื่องของเราที่เป็นความรู้คู่กับการประพฤติคู่กับการปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบัน ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงไม่สิ่งภายนอกอยู่ที่ภายนอก
พระธรรมพระวินัยเป็นอุปกรณ์ของการประพฤติการปฏิบัติ กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นเป็นอุปกรณ์ของการประพฤติของการปฏิบัติ พระพุทธเจ้านั้นจึงเป็นผู้ที่ยกเลิกตัวตน ผู้ที่ยกเลิกตัวตนนั้นได้แก่ชาติศาสน์กษัตริย์ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคลไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ถ้ามีตัวมีตนแล้วก็ไม่ใช่ชาติศาสน์กษัตริย์ ถ้ามีตัวมีตนแล้วก็ไม่ใช่ชาติศาสน์กษัตริย์
ธรรมจักรเป็นหลักการของชาติศาสน์กษัตริย์ที่เอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพมายกเลิกตัวยกเลิกตน ธรรมจักรเป็นปัจจุบันธรรมเป็นพระธรรมเป็นพระวินัยเป็นบริสุทธิคุณ เป็นปัญญาบริสุทธิคุณ ปัญญาบริสุทธิคุณที่เราจะเอามาใช้ทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพมายกเลิกตัวตน เพื่อให้ปฏิปทาของเราทุกคนมายกเลิกตัวยกเลิกตนให้ปฏิปทานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
เราทุกคนพากันมาคิดดูดี ๆ ด้วยเหตุด้วยผลด้วยปัญญาว่าถ้าเราไม่ยกเลิกตัวยกเลิกตนชาติศาสน์กษัตริย์ก็ย่อมเกิดขึ้นไม่ได้ ที่ไหนมีตัวมีตนที่นั้นจึงไม่มีชาติศาสน์กษัตริย์ ที่มีชาติศาสน์กษัตริย์ที่นั้นจะไม่มีตัวไม่มีตนเพราะตำแหน่งนั้นมันมีเพียงตำแหน่งเดียว ไม่มี ๒ ตำแหน่ง เมื่อเราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย เราจะเข้าถึงความว่างทางจิตใจได้อย่างไร ผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจการประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจะได้เข้าถึงความว่างจากสิ่งที่มีอยู่
ผู้ปฏิบัติมีความสับสนเพราะเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย เมื่อเราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นก็ย่อมสับสน ถ้าเราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นถึงจะไม่สับสน ถ้าเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจการประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงจะไม่สับสน ปัญหานี้ถึงจะเป็นปัญญา วิกฤตนี้ถึงจะเป็นโอกาส
การประพฤติการปฏิบัติเราต้องรู้ต้องเข้าใจ ต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติอย่าไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดของร่างกาย ถ้าเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายใจของผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นก็ย่อมสับสน
ด้วยเหตุผลนี้ การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงเน้นบริสุทธิคุณ ใน ๒๐ พรรษาแรก การเผยแผ่พระธรรมคำสั่งสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นเน้นเรื่องบริสุทธิคุณ ไม่เน้นเรื่องผิดเรื่องถูกเรื่องดีเรื่องชั่วเน้นบริสุทธิคุณ เน้นการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจอยู่ที่ปัจจุบัน
ด้วยเหตุผลนี้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นจึงเน้นการเวียนว่ายตายเกิดจิตใจ เน้นบริสุทธิคุณ ใของเราทุกคนตรึกนึกคิดอะไรไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นไม่มีใครเข้าใจว่าเราตรึกนึกคิดอะไร เราทุกคนปกปิดคนอื่นได้ แต่ไม่สามารถปกปิดตัวเองได้ ด้วยเหตุผลนี้การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเน้นบริสุทธิคุณ
การประพฤติการปฏิบัติธรรมนั้นจึงมีการปฏิบัติติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นไปเพื่อพระนิพพานอย่างเดียว การให้ทานรักษาศีลมีความตั้งมั่นในสมาธิเจริญปัญญาจึงเป็นไปเพื่อพระนิพพานโดยส่วนเดียว
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นพระนิพพานโดยส่วนเดียว ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคลตัวตน
เราต้องพากันมารู้มาเข้าใจเรื่องของชาติศาสน์กษัตริย์ ชาติศาสน์กษัตริย์จึงเป็นหลักการที่เราเอามาใช้เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตนโดยเฉพาะเจาะจง
ประชากรของโลกใช้สิ่งเดียวกันหมด ใช้หลักการชาติศาสน์กษัตริย์ใช้หลักการเดียวกันหมด ธรรมนูญกับพระนิพพานจึงเป็นสิ่งหนึ่งสิ่งเดียวกัน ธรรมนูญจึงเป็นชาติศาสน์กษัตริย์ ธรรมนูญนั้นจึงเป็นพระนิพพาน ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้ต้องเข้าใจเพื่อเราจะได้ทำหน้าที่ของตัวเราเอง
สมมติสัจจะนั้นจึงเป็นอาหารสำเร็จรูปเพื่อให้เรามายกเลิกตัวยกเลิกตน กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจึงเป็นอาหารสำเร็จรูปที่เรามายกเลิกตัวยกเลิกตน
ด้วยเหตุผลนี้ที่มีผู้ไปทูลถามองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่ามรรคผลนิพพานนี้มีอยู่เฉพาะศาสนาพุทธเหรอ ศาสนาเราต้องรู้ต้องเข้าใจ ศาสนานั้นเป็นแบรนด์เนมที่ให้เรายกเลิกตัวยกเลิกตน ศาสนานั้นเป็นบริสุทธิคุณ ศาสนานั้นไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน
ด้วยเหตุผลนี้ผู้รู้ผู้เข้าใจในอริยสัจสี่ ในเรื่องทุกข์ เหตุเกิดทุกข์ ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ เอากายวาจากิริยามารยาทเอาอาชีพที่มายกเลิกตัวยกเลิกตน มรรคผลนิพพานนั้นก็ย่อมมีอยู่ทุก ๆ พระศาสนาหรือมีอยู่กับผู้ที่ไม่ถือพระศาสนา เพราะศาสนานั้นมันเป็นเพียงชื่อหรือว่าเป็นเพียงแบรนด์เนมเท่านั้นเอง
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ ชาติศาสน์กษัตริย์เป็นหลักการที่เราเอามาใช้เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน ถ้าเราไม่ยกเลิกตัวยกเลิกตน ชาติศาสน์กษัตริย์มันจะมีได้อย่างไร
พระศาสนาทุกพระศาสนาเราต้องรู้เข้าใจ พระศาสนามีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตน ด้วยเหตุผลนี้สงครามพระศาสนานั้นจึงไม่มี ผู้ที่ยกเลิกตัวยกเลิกตนนั้นจึงไม่มีสงคราม
ผู้ที่เข้าใจในเรื่องชาติศาสน์กษัตริย์ ผู้นั้นย่อมไม่ไปแก้ไขผู้อื่น ผู้ใดไม่เข้าใจเรื่องชาติศาสน์กษัตริย์ผู้นั้นก็ย่อมพากันไปแก้ไขผู้อื่น ผู้ใดรู้เข้าใจเรื่องชาติศาสน์กษัตริย์ผู้นั้นก็จะยกเลิกตัวตน ทานศีลปัญญาสัมมาทิฏฐิที่เป็นปัญญาบริสุทธิคุณนี้จึงเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เราทุกคนเป็นผู้ให้ทานรักษาศีลมีความตั้งมั่นที่เป็นปัญญาบริสุทธิคุณ จึงเป็นการเสียสละที่ยกเลิกตัวยกเลิกตน
ด้วยเหตุผลนี้ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นปัญญาบริสุทธิคุณ หน้าที่ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นจึงเป็นหน้าที่บริสุทธิคุณ ให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเข้าใจว่าสมาธิสมาบัตินั้นเป็นเพียงสถานที่พักผ่อนชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น เหนื่อยแล้วก็พักผ่อน หายเหนื่อยแล้วก็ทำงาน นี้เป็นหน้าที่นี้เป็นพุทธกิจ นี้เป็นหน้าที่นี้เป็นศาสนกิจ
ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้เข้าใจว่าตัวตนนั้นมันคือสแกมเมอร์สีดำสีเทาสีสกปรกสีเศร้า เป็นความสกปรกเป็นความเศร้าหมอง
ด้วยเหตุผลนี้การพัฒนาเอไอนั้นต้องพัฒนาเอไอให้เป็นเอไอที่บริสุทธิคุณ การพัฒนาเอไอนั้นต้องให้เป็นเอไอที่บริสุทธิคุณ ไม่ใช่เอไอเพื่อเป็นนิติบุคคลตัวตน
ชาติศาสน์กษัตริย์นั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ เราทุกคนไม่รู้ไม่เข้าใจจะพากันไปแก้ไขคนอื่น พระพุทธเจ้านั้นท่านไม่ได้ไปแก้แต่คนอื่นเลย พระอรหันต์นั้นไม่ได้ไปแก้ไขคนอื่นเลยบ เพราะเหตุผลว่าพระพุทธเจ้านั้นไม่ได้ไปแก้ไขคนอื่น พระอรหันต์ไม่ได้ไปแก้ไขคนอื่น พระพุทธเจ้านั้นคือผู้ที่ยกเลิกตัวตน พระอรหันต์คือผู้ที่ทำศาสนกิจเพื่อยกเลิกตัวตน เราทุกคนจะไปแก้คนอื่นนั้นไม่ได้ คนอื่นก็แก้ไขคนอื่นเอง
ปัญหาเราต้องรู้เข้าใจ เราจะไปแก้สิ่งภายนอกไม่ได้ ความแก่ความเจ็บความตายความพลัดพรากเราพากันคิดดูดี ๆนะ จะมีใครไปแก้ไขได้ เราต้องรู้ต้องเข้าใจเราจะไปแก้ไขคนอื่นเค้าได้อย่างไร
ความรู้ความเข้าใจในสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ปัญหานั้นจะได้เป็นปัญญา เราลองมาคิดดูดี ๆ เพราะมันเป็นไปไม่ได้เราจะไปแก้ไขได้อย่างไร ด้วยเหตุผลนี้เราต้องเอาปัญหาที่แก้ไขไม่ได้นั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนี้มาเป็นโอกาส
ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้เข้าใจว่าสิ่งที่เป็นไปไม่ได้ก็คือความเป็นไปไม่ได้เราจะไปเอาอะไรอีก
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เรารู้ทุกข์ รู้เหตุเกิดทุกข์ รู้ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ จะได้เอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส
ด้วยเหตุผลนี้องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เราเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เพราะทางสรีระร่างกายนั้นมันแก้ไขไม่ได้ อย่างมากก็เพียงบรรเทาทุกข์ เพื่อเอาปัญหานั้นมาอบรมบ่มอินทรีย์เพื่อบารมีของเราจะได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
เสขบุคคลคือผู้รู้ผู้เข้าใจในเรื่องของศาสน์กษัตริย์ มีฉันทะมีความพอใจมีปิติมีความสุขสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่เพื่อให้ปฏิทปาของเราติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
หลัง ๒๐ พรรษาในการตรัสรู้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้วางหลักการพระธรรมพระวินัย เพราะเหตุผลว่าพระธรรมพระวินัยเป็นอาหารสำเร็จรูปเป็นอาหารเฉพาะเจาะจงเพื่อจะได้เอาพระธรรมพระวินัยมาใช้เป็นอาหารสำเร็จรูปสำหรับการประพฤติการปฏิบัติ เพื่อพระธรรมพระวินัยนั้นจะได้เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
พระธรรมพระวินัยนั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ พระธรรมพระวินัยจึงเป็นการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ พระธรรมพระวินัยนั้นจึงเป็นบริสุทธิคุณ จึงได้มีหลักการของการประพฤติการปฏิบัติใหถึงพระธรรมพระวินัยให้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องเอาใจบริสุทธิคุณ
การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นกรณียกิจ กิจที่ควรทำ เป็นอกรณียกิจ กิจที่ไม่ควรทำเพื่อให้ปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ ความยึดมั่นถือมั่นในพระธรรมในพระวินัยนั้นจึงไม่ใช่นิติบุคคลตัวตน พระธรรมพระวินัยนั้นจะเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติยกเลิกตัวตน
ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก่อนเสด็จดับขันธ์สู่ปรินิพพานท่านถึงได้ให้พระอานนท์พร้อมพระภิกษุสงฆ์รู้เข้าใจว่าพระธรรมพระวินัยนั้นมีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตนเพื่ออบรมบ่มอินทรีย์เพื่อให้บารมีได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ สรีระร่างกายขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านี้ไม่ใช่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระธรรมพระวินัยนั้นคือองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคือพระธรรมพระวินัย พระอานนท์จงเข้าใจ สงฆ์สาวกทั้งหลายต้องเข้าใจ
เพื่อให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจะได้อบรมบ่มอินทรีย์ให้รู้ให้เข้าใจให้เอาเรื่องการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ไม่ต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย เพราะองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นไม่ใช่ร่างกาย การเวียนว่ายตายเกิดต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ
การเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจที่อบรมบ่มอินทรีย์เพื่อให้ปฏิปทานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
ด้วยเหตุผลนี้องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้เน้นโอวาทที่สำคัญที่สุดของโอวาท ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ จึงได้ประทานความเมตตาตรัสปัจฉิมโอวาทให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติให้เอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ จึงได้ประทานโอวาทสำคัญเพื่อผู้ปฏิบัติจะได้ใช้เป็นหลักการในการประพฤติการปฏิบัติไว้ว่า
"หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ" แปลความว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาทเถิด
---------------------------------
โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม
เมตตาให้ไว้ในเช้าวันเสาร์ที่ ๑๗ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙
ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา




