๒๐ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์เป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน

 

ขณะนี้เวลานี้เป็นเวลาฟังธรรม ให้ทุกท่านทุกคนพากันตั้งใจฟัง ทุก ๆ คนพากันปิดโทรศัพท์มือถือไว้ก่อน เพื่อไม่ให้รบกวนในการบรรยายธรรมไม่รบกวนในการฟังธรรม ในศาลาแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเพื่อจะไม่ได้รบกวนคนอื่น อนุญาตให้บันทึกเสียงธรรมะไว้ในโทรศัพท์ได้ ไม่ให้อนุญาตให้พูดคุยกันอยู่ในศาลาเวลาแสดงธรรม ไม่ให้เดินไปเดินมาเวลาบรรยายธรรม เมื่อมีความจำเป็นจะไปห้องสุขาก็ไปได้ ให้รักษาความสงบ ผู้ที่จะรับโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ต้องให้ห่างจากศาลาไม่น้อยกว่า ๔๐ เมตร

 

ผู้ที่นำเด็กมา เด็กที่ควบคุมตัวเองยังไม่ได้ให้ผู้ปกครองนำเด็กออกไปจากศาลาต้องการฟังธรรมะ ลำโพงขยายเสียงก็มีอยู่นอกศาลาอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนการบรรยายธรรมและการฟังธรรม

 

ให้พากันนั่งให้สบาย นั่งให้ตัวตรง ๆ อย่าไปนั่งตัวโค้งตัวงอ เพื่อเราจะได้มีสติมีสัมปชัญญะ ใจไม่สงบไม่เป็นไรให้ตัวของเราตรง ๆ ไว้ก่อน ถ้าตัวเราตรงใจของเราก็จะสงบเอง การปฏิบัติใจนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราปฏิบัติที่กาย    ใจไม่สงบก็ให้ตัวตรงไว้ก่อนใจเราก็จะสงบเอง ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การฝึกใจปฏิบัติใจนั้นต้องไปปฏิบัติที่กาย ไปปฏิบัติที่วาจาที่กิริยาที่มารยาทที่อาชีพ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ

 

วันนี้เป็นวันอังคารที่ ๒๐ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

พระศาสนานั้นเป็นความบริสุทธิคุณ พระศาสนาเป็นหลักการที่ยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

พระศาสนานั้นถึงเป็นความบริสุทธิคุณ เราต้องพากันมารู้มาเข้าใจว่าพระศาสนานั้นได้แก่ความบริสุทธิคุณ พระศาสนานั้นเน้นไปยังจิตใจที่บริสุทธิคุณ ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงต้องอาศัยสิ่งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติ ใจเป็นผู้รู้ผู้เข้าใจ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติเป็นผู้ปฏิบัติ เอาพระธรรมได้แก่ความบริสุทธิคุณ พระธรรมนั้นไม่ใช่นิติบุคคลตัวตน พระธรรมนั้นเป็นความบริสุทธิคุณ ความบริสุทธิคุณนั้นต้องอาศัยพระวินัยเป็นผู้ประพฤติเป็นผู้ปฏิบัติ ธรรมชาติเดิมแท้นั้นเป็นความบริสุทธิคุณ ธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายนอกภายในนั้นเป็นธรรมชาติที่เป็นบริสุทธิคุณ มีความเป็นธรรมชาติในสิ่งนั้น ๆ ได้ทำหน้าที่ในสิ่งนั้น ๆ มีความเป็นใหญ่เฉพาะตน เป็นตัวของธรรมชาติเอง

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนต้องมีปัญญาสัมมาทิฏฐิ มีความเห็นถูกต้องเข้าใจถูกต้อง ปฏิบัติให้ถูกต้อง เราทุกคนต้องพากันรู้พากันเข้าใจว่าธรรมชาตินั้นเป็นความบริสุทธิ์ที่เป็นตัวของตัวธรรมชาติเอง ความเกิดแก่เจ็บตายพลัดพรากนั้นเป็นความบริสุทธิ์ของธรรมชาติเอง

 

สิ่งนี้เราต้องรู้ต้องเข้าใจ ว่าสิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ อย่างมากก็เพียงบรรเทาทุกข์เท่านั้น สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ ส่วนทางร่างกายนั้นเป็นสิ่งที่แก้ไขไม่ได้ อย่างมากเพียงแต่บรรเทาทุกข์เท่านั้น

 

สิ่งที่แก้ไขได้คือเรื่องของจิตเรื่องของใจ เรื่องของจิตเรื่องของใจนี้แก้ไขได้ การเวียนว่ายตายเกิดนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เอาการเวียนว่ายตายเกิดของจิตใจ การประพฤติการปฏิบัติเราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าเราต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดของทางจิตใจ ไม่ใช่เอาการเวียนว่ายตายเกิดของทางร่างกาย

 

การเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายนั้นมีจริง องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านจึงบรรยายธรรมเรื่องกระบวนการของปฏิจจสมุปบาท

 

ปฏิจจสมุปบาท จึงแปลว่า อาศัยกันและกันเกิดขึ้นร่วมกัน หมายถึง ไม่มีสิ่งใดที่เกิดขึ้นโดยปราศจากสิ่งอื่น ทุกสิ่งต่างอิงอาศัยกันและกันเกิดขึ้นหรือปรากฎลักษณะขึ้น เช่น ฝน ย่อมเกิดขึ้นหรือแสดงลักษณะ จากเหตุปัจจัยหลายอย่างรวมกัน ทั้งการระเหยของน้ำ การแปรสภาพเมฆ การกระทบความเย็น จนควบแน่นจนตกลงมาเป็นฝน เป็นต้น จะเห็นได้ว่าฝนไม่ได้เกิดขึ้นเองลอย ๆ, ปฏิจจสมุปบาทเป็นชื่อพระธรรมหัวข้อหนึ่งในศาสนาพุทธ เรียกอีกอย่างว่า อิทัปปัจจยตา หรือ ปัจจยาการ เป็นหลักธรรมที่อธิบายถึงการเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมทั้งหลายเพราะอาศัยกัน, การที่สิ่งทั้งหลายอาศัยกันจึงเกิดมีขึ้น เช่น ทุกข์เกิดขึ้นเพราะมีปัจจัย 12 เรื่องเกิดขึ้นสืบ ๆ เนื่องกันมาตามลำดับดังนี้ คือ

 

การเทศนาปฏิจจสมุปบาท ดังแสดงไปแล้วข้างต้น เรียกว่า อนุโลมเทศนา หรือเรียกว่าปฏิจสมุปบาทสายเกิด ซึ่งจะแสดงถึงกระบวนการเกิดทุกข์

 

หากแสดงย้อนกลับจากปลายมาหาต้น จากผลไปหาเหตุปัจจัย เช่น ชรามรณะเป็นต้น มีเพราะชาติเป็นปัจจัย ชาติมีเพราะภพเป็นปัจจัย ฯลฯ สังขารมีเพราะอวิชชาเป็นปัจจัย ดังนี้ เรียกว่า ปฏิโลมเทศนา หรือเรียกว่า ปฏิจจสมุปบาทสายดับ (นิโรธก็เรียก) ซึ่งจะแสดงถึงกระบวนการดับทุกข์

 

 องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้พิจารณาเรื่องปฏิจจสมุปบาท

ปฏิจจสมุปบาท แปลว่า อาศัยกันและกันเกิดขึ้นร่วมกัน หมายถึง ไม่มีสิ่งใดที่เกิดขึ้นโดยปราศจากสิ่งอื่น ทุกสิ่งต่างอิงอาศัยกันและกันเกิดขึ้นหรือปรากฎลักษณะขึ้น เช่น ฝน ย่อมเกิดขึ้นหรือแสดงลักษณะ จากเหตุปัจจัยหลายอย่างรวมกัน ทั้งการระเหยของน้ำ การแปรสภาพเมฆ การกระทบความเย็น จนควบแน่นจนตกลงมาเป็นฝน เป็นต้น จะเห็นได้ว่าฝนไม่ได้เกิดขึ้นเองลอย ๆ ปฏิจจสมุปบาทเป็นชื่อพระธรรมหัวข้อหนึ่งในศาสนาพุทธ เรียกอีกอย่างว่า อิทัปปัจจยตา หรือ ปัจจยาการ เป็นหลักธรรมที่อธิบายถึงการเกิดขึ้นพร้อมแห่งธรรมทั้งหลายเพราะอาศัยกัน การที่สิ่งทั้งหลายอาศัยกันจึงเกิดมีขึ้น เช่น ทุกข์เกิดขึ้นเพราะมีปัจจัย ๑๒ เรื่องเกิดขึ้นสืบ ๆ เนื่องกันมาตามลำดับดังนี้ คือ

 

การบรรยายพระธรรมเทศนาเรื่องปฏิจจสมุปบาท ดังแสดงไปแล้วข้างต้น เรียกว่า การบรรยายเรื่องเหตุเรื่องปัจจัย เพราะสิ่งนี้มีสิ่งต่อไปถึงมี ให้มองเห็นกระบวนการของวัฏฏสงสารในการเวียนว่ายตายเกิด ผู้ปฏิบัติธรรมทั้งหลายมีความจำเป็นที่จะต้องประพฤติปฏิบัติ มีความตั้งใจตั้งเจตนา เพราะเรื่องของการประพฤติการปฏิบัติมันเรื่องธรรมเรื่องปัจจุบันธรรม

 

อนุโลมเทศนา ได้แก่เราพิจารณาให้รู้เข้าใจ เราจะได้เข้าสู่กระบวนการในการประพฤติการปฏิบัติ พระธรรมพระวินัยสิกขาบทน้อยใหญ่แปดหมื่นสี่พันพระธรรมขันธ์จึงเป็นหลักเหตุหลักผล เป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เราก้าวไปด้วยอริยมรรคมีองค์ ๘ เราต้องรู้เรื่องปฏิจจสมุปบาทรู้กระบวนการของปฏิจจสมุปบาท แสดงถึงเหตุแสดงถึงปัจจัยที่เป็นภาษาบาลีเรียกว่าปฏิจจสมุปบาท

ซึ่งจะแสดงถึงกระบวนการเกิดทุกข์ หากแสดงเริ่มมาจากยอดปลายมากิ่งสาขาลงมาหาต้นมาถึงรากถึงโคน เพื่อเราจะได้รู้เข้าใจในกระบวนการของเหตุของปัจจัยที่กระบวนการของปฏิจจสมุปบาท อย่างเราจะละสักกายทิฏฐิ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านก็ให้หลักการเพื่อละสักกายทิฏฐิด้วยการรู้กระบวนการของปฏิจจุสมุปบาทเพื่อเอาธรรมนำชีวิต เป็นกระบวนการของปฏิจจสมุปบาท เป็นคุณธรรมของผู้ดี ศีลสมาธิปัญญา กายวาจากิริยามารยาทอาชีพนี้ที่เป็นทางสายกลาง เป็นความสงบและปัญญานี้ ที่เป็นธรรมที่มีอุปการะมาก เราทุกคนก็ต้องมีความสงบเป็นพื้นฐาน มีปัญญาเป็นพื้นฐาน เพราะความสงบมันจะมาลงที่ความพอเพียงเพียงพอ มันจะพอดี ไม่มากเกินไปไม่น้อยเกินไป รู้เรื่องหลักการในกระบวนการของปฏิจจสมุปบาท ปริยัติกับปฏิบัติถึงไปพร้อม ๆ กันให้เราทุกคนเข้าใจอย่างนี้นะ ถ้าเราไม่เข้าใจ เรามีปัญญาไม่มีการประพฤติการปฏิบัติมันดับทุกข์ไม่ได้นะ ความรู้กับการประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงจะเป็นศีลเป็นสมาธิเป็นปัญญา เป็นอนัตตาไม่ใช่นิติบุคคลตัวตน เราต้องรู้กระบวนการของปฏิจจสมุปบาท องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เข้าใจในหลักการอุดมการณ์อุดมธรรมนะ

 

๒๐ พรรษาแรกหลังจากองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสรู้ ท่านทรงบรรยายเรื่องปฏิจจสมุปบาทเพื่อเป็นวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เพื่อผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจะได้เข้าถึงบริสุทธิคุณด้วยอริยมรรคทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพให้เข้าถึงความบริสุทธิคุณ ด้วยความตั้งใจตั้งเจตนา เน้นไปยังความบริสุทธิคุณ  เอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพมาเน้นเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตนด้วยความบริสุทธิคุณ

 

วิมุตติความหลุดพ้นนั้นจึงเป็นความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติที่เป็นบริสุทธิคุณอยู่ที่ปัจจุบัน เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจเพราะมีความรู้ความเข้าใจอยู่แล้วว่าการแก้ปัญหานั้นต้องแก้ที่ต้นเหตุ ไปแก้ที่ปลายเหตุนั้นไม่ได้ ความแก่เจ็บตายพลัดพรากทางร่างกายนั้นมันเป็นปลายเหตุ เราไปแก้ที่ปลายเหตุนั้นไม่ได้ เราไปแก้ที่ปลายเหตุยิ่งจะสร้างปัญหา ยิ่งจะเพิ่มปัญหา องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เรารู้ให้เข้าใจ เราต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดของจิตใจ ถ้าเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายนั้นมันนานเกิน คนเรากว่าจะตายมันหลายสิบปีหรือเป็นร้อย ๆ ปี การประพฤติการปฏิบัตินั้นมันเป็นไปไม่ได้ มันเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ตั้งอยู่ในความประมาท

 

ปัจฉิมโอวาทจึงเป็นโอวาทที่สำคัญที่สุดเรื่องความไม่ประมาท เพราะเหตุผลว่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เราเอาธรรมนำชีวิต เราทุกคนต้องรู้ต้องเข้าใจต้องเอาธรรมนำชีวิต

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนจึงไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้ามีข้อแม้แล้วก็ย่อมเกิดความเสียหาย ก็ย่อมเกิดการพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นเราต้องเอาพระธรรมเอาพระวินัยมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจว่าวาระนั้นมีเพียงวาระเดียว วาระกายวาจากิริยามารยาทอาชีพมีเพียงวาระเดียวไม่มีหลายวาระ ปัจจุบันเราต้องตั้งใจตั้งเจตนาเหมือนกับภาชนะที่ตั้งไว้ ภาชนะที่ตั้งไว้เท่านั้นถึงจะเป็นภาชนะที่ใช้งานได้ ภาชนะที่ล้มลง ภาชนะที่คว่ำเราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าคือภาชนะที่ใช้งานไม่ได้ ภาชนะที่จะใช้งานได้ก็ต้องเป็นภาชนะที่ตั้งไว้ การตั้งใจตั้งเจตนาจึงเป็นสิ่งที่สำคัญ เราทุกคนต้องตั้งใจตั้งเจตนา ใจของเราทุกคนนั้นไม่มีใครรู้ไม่มีใครเข้าใจว่าเราตรึกนึกคิดอะไร

 

ด้วยเหตุผลนี้เราต้องตั้งใจตั้งเจตนาเพราะวาระนั้นมีเพียงวาระเดียว เราต้องรู้ต้องเข้าใจ การประพฤติการปฏิบัติที่เราตั้งใจตั้งเจตนาถึงจะเป็นความบริสุทธิคุณ เรามีความตั้งใจเพื่อจะยกเลิกตัวยกเลิกตน การประพฤติการปฏิบัติที่ยกเลิกตัวตนที่อาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นจึงเป็นอริยมรรคทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเพื่อยกเลิกตัวตน เพื่อบริสุทธิคุณ เพื่อให้ปฏิปทาของเรานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ คำว่าสายน้ำเราต้องรู้เข้าใจหมายถึงน้ำไหลเป็นกระแสที่ติดต่อต่อเนื่องไปสู่ทะเลมหาสมุทร ไหลติดต่อต่อเนื่องอย่างนี้เรียกว่ากระแสน้ำ คำว่าน้ำหยดให้เรารู้ให้เข้าใจ น้ำมันหยดลงทีละหยดทีละหยดนั้นเรียกว่าน้ำหยด ไม่ใช่กระแสน้ำ

 

เรามีความตั้งมั่นเอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติ ยกเลิกตัวตนด้วยความรู้ความเข้าใจ ไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น มีฉันทะมีความพอใจ มีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่

 

ปัญญาสัมมาทิฏฐิเป็นความรู้ความเข้าใจอาศัยพระธรรมพระวินัยเพื่อเอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพมาประพฤติมาปฏิบัติเป็นยานสำหรับเป็นหลักการเป็นอุดมการณ์อุดมธรรม วาระนั้นมีเพียงวาระเดียว ถ้าเราเอาพระธรรมพระวินัยวัฏฏสงสารนั้นก็เกิดขึ้นไม่ได้ เพราะวาระนั้นมีเพียงวาระเดียว ทานศีลสมาธิปัญญาที่เป็นปัญญาสัมมาทิฏฐินั้นเป็นหลักการนั้นเป็นอุดมการณ์อุดมธรรม ที่เป็นหลักการ ๓ อุดมการณ์ ๔ วิธี ๖ ในการประพฤติในการปฏิบัติ

 

1. หลักการ 3 (หลักปฏิบัติทั่วไป)

  1. ไม่ทำบาปทั้งปวง (งดเว้นการทำความชั่วทั้งทางกาย วาจา และใจ เช่น อกุศลกรรมบถ 10)
  2. ทำกุศลให้ถึงพร้อม (สร้างความดีทุกอย่างทั้งทางกาย วาจา และใจ เช่น กุศลกรรมบถ 10)
  3. ทำจิตให้ผ่องใส (ชำระจิตใจให้บริสุทธิ์ ปราศจากกิเลสและนิวรณ์ 5 ด้วยการทำสมาธิและวิปัสสนา)

 

2. อุดมการณ์ 4 (เป้าหมายสูงสุด)

  1. ความอดทน (อดทนต่อความยากลำบาก และอดกลั้นต่อกิเลสหรือสิ่งเร้า)
  2. ความไม่เบียดเบียน (ไม่ทำร้าย ไม่รังแก หรือสร้างความเดือดร้อนให้แก่คนและสัตว์)
  3. ความสงบ (การปฏิบัติตนให้สงบกาย วาจา และใจ)
  4. นิพพาน (การดับทุกข์ ซึ่งเป็นเป้าหมายสูงสุดในพระพุทธศาสนา) [1, 2, 3]

 

3. วิธีการ 6 (แนวทางในการเผยแผ่และปฏิบัติ)

  1. ไม่กล่าวร้าย (ไม่พูดจาว่าร้ายหรือนินทาใคร)
  2. ไม่ทำร้าย (ไม่ประทุษร้ายหรือทำอันตรายผู้อื่น)
  3. สำรวมในปาติโมกข์ (มีความสำรวมระวังในศีลและกฎระเบียบวินัย)
  4. รู้ประมาณในอาหาร (รู้จักกิน รู้จักพอดี ไม่โลภหรือมัวเมาในรสชาติ)
  5. อยู่ในสถานที่อันสงัด (เลือกที่อยู่หรือสิ่งแวดล้อมที่สงบ เหมาะแก่การเจริญสมาธิภาวนา)
  6. เพียรในอธิจิต (หมั่นฝึกหัดและพัฒนาจิตใจให้สูงขึ้นด้วยการทำสมาธิอย่างสม่ำเสมอ)

 

การเวียนว่ายตายเกิดองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเอาวงจรของทางจิตใจ เน้นเรื่องจิตเรื่องใจเรื่องความบริสุทธิคุณ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจึงจะไม่มีความประมาท

 

ธาตุขันธ์อายตนะที่เป็นทรัพยากรที่เคยเกิดปัญหาจะได้เอามาใช้เป็นปัญญา ที่เป็นวิกฤตนั้นจะได้เอามาใช้เป็นโอกาส เรารู้เข้าใจว่าความเกิดแก่เจ็บตายพลัดพรากนั้นเราแก้ไขไม่ได้ เราจึงเอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส

 

เราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าส่วนของร่างกายนั้นแก้ไม่ได้ ได้เพียงบรรเทาทุกข์เท่านั้น การเปลี่ยนอิริยาบถ การพักผ่อน เพียงบรรเทาทุกข์เท่านั้น

 

ด้วยเหตุผลนี้สมาธิสมาบัตินั้นจึงไม่ใช่พระนิพพาน การหิวก็รับประทาน การเหนื่อยก็พักผ่อน การเข้าสมาธิเข้าสมาบัตินั้นเป็นเพียงเหนื่อยแล้วพักผ่อน หายแล้วแล้วทำงาน

 

วิมุตติความหลุดพ้นเราต้องหยุดวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ พระนิพพานได้แก่วิมุตติความหลุดพ้นนั้นจึงเป็นปัญญาบริสุทธิคุณ จึงไม่ใช่ปัญญาที่เป็นนิติบุคคลตัวตน เป็นปัญญาบริสุทธิคุณ

 

การประพฤติการปฏิบัติของเราปัจจุบันนี้เราถึงเน้นเรื่องความบริสุทธิคุณทางจิตใจเพื่อยกเลิกตัวตน การทำหน้าที่นั้นจึงเป็นการปฏิบัติธรรม การทำหน้าที่นั้นจึงมุ่งเป้าในการยกเลิกตัวยกเลิกตนเพื่อให้การประพฤติการปฏิบัติในปัจจุบันนั้นเป็นการประพฤติการปฏิบัติเพื่อความบริสุทธิคุณ เพื่อยกเลิกวงจรที่เป็นตัวเป็นตนให้เป็นวงจรที่บริสุทธิคุณ

 

การประพฤติการปฏิบัติกายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นถึงเป็นความบริสุทธิคุณ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่เลือกกาลเลือกเวลาไม่เลือกสถานที่ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นจึงเป็นที่ประพฤติที่ปฏิบัติ ความรู้จึงเป็นคู่กับการประพฤติการปฏิบัติใช้ทำหน้าที่

 

การประพฤติการปฏิบัติเราทุกคนต้องพากันมารู้มาเข้าใจอย่างนี้ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพที่เป็นทรัพยากรของเราทุก ๆ คน ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจ ต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เอาประสบการณ์จากอดีต วางแผนอนาคตอยู่ที่ปัจจุบัน ผิดแล้วไม่ต้องผิดอีก ผิดพลาดแล้วตั้งใจใหม่ ปัจจุบันเป็นพื้นเป็นฐานของอนาคต ตามอุดมการณ์หลักการของปฏิจจสมุปบาทที่เป็นหลักการ ๓ อุมดการณ์ ๔ วิธี ๖  

  • การไม่ทำบาปทั้งปวง (สัพพะปาปัสสะ อะกะระณัง) – งดเว้นจากการทำความชั่วทางกาย วาจา และใจ
  • การทำกุศลให้ถึงพร้อม (กุสะลัสสูปะสัมปะทา) – สร้างสรรค์และประพฤติแต่ความดี
  • การชำระจิตของตนให้ขาวรอบ/ผ่องใส (สะจิตตะปะริโยทะปะนัง) – ทำจิตใจให้สะอาดปราศจากกิเลส เช่น โลภ โกรธ หลง

อบรมบ่มอินทรีย์เพื่อให้ปฏิปทาได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำด้วยความตั้งใจตั้งเจตนา เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ

 

---------------------------------

 

โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม

เมตตาให้ไว้ในเช้าวันอังคารที่ ๒๐ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา

รายการล่าสุดที่คุณดู
Visitors: 156,131