๑๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

พสกนิกรชาวไทยและชาวต่างประเทศได้มาร่วมรวมกันประพฤติปฏิบัติธรรมเพื่อน้อมถวายเป็นพระราชกุศลแด่สมเด็จพระนางเจ้าสิริกิติ์ พระบรมราชินีนาถ พระบรมราชชนนีพันปีหลวง และสมเด็จพระเจ้าลูกเธอ เจ้าฟ้าพัชรกิติยาภา นเรนทิราเทพยวดี กรมหลวงราชสาริณีสิริพัชร มหาวัชรราชธิดา ด้วยความโทมนัสและสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอันหาที่สุดมิได้ ที่พระองค์ได้ทรงมีต่อพสกนิกรชาวไทยและชาวโลกตลอดระยะเวลาที่ยาวนาน พระองค์เป็นผู้ทรงเปี่ยมด้วยพระเมตตาและพระปรีชาสามารถ ทรงอุทิศพระวรกาย พระสติปัญญา และพระราชหฤทัยในการบำเพ็ญพระราชกรณียกิจนานัปการ เพื่อธำรงไว้ซึ่งความผาสุกและความมั่นคงแห่งชาติไทย เราประชาชนชาวไทยต้องร่วมใจสมัครสมานสามัคคีทำความดีที่ประกอบด้วยปัญญา เพื่ออุทิศบุญกุศลน้อมเกล้าถวาย เพื่อเสด็จสู่สวรรคาลัย เข้าสู่สวรรค์มรรคผลพระนิพพาน

 

ขณะนี้เวลานี้เป็นเวลาฟังธรรม ให้ทุกท่านทุกคนพากันตั้งใจฟัง ทุก ๆ คนพากันปิดโทรศัพท์มือถือไว้ก่อน เพื่อไม่ให้รบกวนในการบรรยายธรรมไม่รบกวนในการฟังธรรม ในศาลาแห่งนี้ไม่อนุญาตให้ถ่ายรูปเพื่อจะไม่ได้รบกวนคนอื่น อนุญาตให้บันทึกเสียงธรรมะไว้ในโทรศัพท์ได้ ไม่ให้อนุญาตให้พูดคุยกันอยู่ในศาลาเวลาแสดงธรรม ไม่ให้เดินไปเดินมาเวลาบรรยายธรรม เมื่อมีความจำเป็นจะไปห้องสุขาก็ไปได้ ให้รักษาความสงบ ผู้ที่จะรับโทรศัพท์คุยโทรศัพท์ต้องให้ห่างจากศาลาไม่น้อยกว่า ๔๐ เมตร

 

ผู้ที่นำเด็กมา เด็กที่ควบคุมตัวเองยังไม่ได้ให้ผู้ปกครองนำเด็กออกไปจากศาลาต้องการฟังธรรมะ ลำโพงขยายเสียงก็มีอยู่นอกศาลาอยู่แล้ว เพื่อไม่ให้รบกวนการบรรยายธรรมและการฟังธรรม

 

ให้พากันนั่งให้สบาย นั่งให้ตัวตรง ๆ อย่าไปนั่งตัวโค้งตัวงอ เพื่อเราจะได้มีสติมีสัมปชัญญะ ใจไม่สงบไม่เป็นไรให้ตัวของเราตรง ๆ ไว้ก่อน ถ้าตัวเราตรงใจของเราก็จะสงบเอง การปฏิบัติใจนั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เราปฏิบัติที่กาย    ใจไม่สงบก็ให้ตัวตรงไว้ก่อนใจเราก็จะสงบเอง ใจของเรานั้นเป็นนามธรรม การฝึกใจปฏิบัติใจนั้นต้องไปปฏิบัติที่กาย ไปปฏิบัติที่วาจาที่กิริยาที่มารยาทที่อาชีพ อาศัยกายวาจากิริยามารยาทเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ

 

วันนี้เป็นวันอังคารที่ ๑๓ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

 

เราทุกคนมารู้มาเข้าใจ เพราะเหตุผลว่าทุกอย่างนั้นเกิดจากเหตุเกิดจากปัจจัย ความรู้ความเข้าใจเอามาใช้เอามาประพฤติเอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่ สัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลที่เป็นตัวเป็นตนจะหยุดลงได้ก็เนื่องมาจากเหตุมาจากปัจจัย พระวินัยมีไว้เพื่อยกเลิกเหตุยกเลิกปัจจัย กฎหมายมีไว้สำหรับยกเลิกเหตุยกเลิกปัจจัย สัญชาตญาณที่เป็นตัวเป็นตนจะหยุดลงได้เนื่องมาจากพระวินัย สัญชาตญาณที่เป็นตัวเป็นตนจะหยุดได้เพราะกฎระเบียบ พระวินัยถึงเป็นอาหารสำเร็จรูปอยู่ในตัวของพระวินัยเอง กฎหมายบ้านเมืองถึงเป็นอาหารสำเร็จรูปอยู่ในตัวกฎหมายบ้านเมืองเอง

 

ทางสายกลางนั้นจึงเป็นพระวินัย ทางสายกลางนั้นจึงเป็นกฎหมายบ้านเมือง ใจของเราทุกคนนั้นเป็นนามธรรม การปฏิบัติใจนั้นไม่ได้ปฏิบัติที่ใจ เพราะใจนั้นเป็นนามธรรม ใจนั้นก็ย่อมปฏิบัติไม่ได้ การปฏิบัติใจนั้นต้องปฏิบัติที่กายวาจากิริยามารยาทที่อาชีพ พระวินัยกฎหมายนั้นจึงเป็นความสำเร็จรูปอยู่ในตัวของพระวินัยเอง อยู่ในตัวของกฎหมายเอง การปฏิบัติใจนั้นจึงไม่ได้ปฏิบัติที่ใจเลย ปฏิบัติที่กายวาจากิริยามารยาทที่อาชีพ

 

พระวินัย กฎหมาย จึงเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เราทำหน้าที่เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน การประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นต้องอาศัยพระวินัยเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ ต้องอาศัยหลักกฎหมายเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ

 

ด้วยเหตุผลนี้ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้ต้องเข้าใจว่าเราต้องเอาพระวินัย เอากฎหมายนำชีวิต

 

วินัยบัญญัติไว้อย่างไรเอาอย่างนั้น กฎหมายบัญญัติไว้อย่างไรเอาอย่างนั้น ไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้ามีข้อแม้แล้วก็ย่อมเกิดความเสียหาย เกิดการพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย

 

ยานในการที่เราทำหน้าที่หรือว่ายานในการเดินทางนั้นจึงเป็นพระวินัย นั้นถึงเป็นกฎหมาย องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ตรัสกับพระอานนท์กับพระภิกษุทั้งหลายว่า พระวินัยสิกขาบทน้อยใหญ่ให้พระอานนท์กับสงฆ์สาวกทั้งหลายให้รู้เข้าใจว่านั่นแหละคือองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นได้แก่พระวินัยสิกขาบทน้อยใหญ่ เพื่อจะเป็นยานหยุดสัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลตัวตน

 

ความรู้นั้นถึงเป็นคู่กับการประพฤติคู่กับการปฏิบัติ ให้ทุกคนรู้ว่า วาระที่ปัจจุบันนั้นเป็นวาระเดียว เราต้องเอาพระวินัยเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่เพื่อยกเลิกสัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลที่เป็นตัวเป็นตน

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าก็เอาธรรมนำชีวิต ไม่เอาตัวเอาตน ไม่เอาสัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลตัวตนนำชีวิต

 

ด้วยเหตุผลนี้พระอานนท์พร้อมด้วยสงฆ์สาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นให้เข้าใจ เพื่อเอาพระวินัยมาประพฤติมาปฏิบัติเพื่ออบรมบ่มอินทรีย์เพื่อให้ปฏิปทาของเรานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นเคารพในพระวินัย เคารพในกฎหมายการปกครองของบ้านเมือง

 

สมมติสัจจะเราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ ว่าสมมติสัจจะนั้นเค้ามีไว้ทำไม สมมติสัจจะนั้นมีไว้เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน เราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าสมมติสัจจะนั้นเค้ามีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตน พระวินัยนั้นเป็นกติกามีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตน กฎหมายมีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตน เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจว่ากายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นมีไว้สำหรับยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนจึงไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ถ้ามีข้อแล้วก็ย่อมเสียหายก็ต้องพังทลาย เราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ

 

หลักการของการประพฤติการปฏิบัติเราเอาปัจจุบันเป็นหลักการของการประพฤติการปฏิบัติ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั่นคือสถานที่ประพฤติสถานที่ปฏิบัติ การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงมีอยู่ในวิถีชีวิตปัจจุบันในชีวิตประจำวัน การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นอริยมรรคทั้งทางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ

 

การประพฤติการปฏิบัติใจนั้นจึงไม่ได้ปฏิบัติที่ใจ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติที่กายวาจากิริยามารยาทที่อาชีพ เอากายเอาวาจาเอากิริยามารยาทเอาอาชีพมายกเลิกตัวยกเลิกตน ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้ต้องเข้าใจ เราจะไปคิดว่าทุกอย่างนั้นอยู่ที่ใจนั้นไม่ได้นะ ต้องเอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติเป็นผู้ที่ทำหน้าที่

 

เอาคิดดูดี ๆ นะ ว่าเวลาหิวทำไมถึงทานอาหาร เวลาเหนื่อยทำไมถึงพักผ่อน ทำไมไม่ว่าทุกอย่างนั้นอยู่ที่ใจ

 

เพราะเหตุผลว่าการประพฤติการปฏิบัติใจนั้นไม่ได้ปฏิบัติที่ใจเลย ต้องปฏิบัติที่กายวาจากิริยามารยาทอาชีพ ใจของเราทุกคนนั้นต้องมีปัญญาสัมมาทิฏฐิ มีความเห็นถูกต้อง เข้าใจถูกต้อง เพื่อเอากายวาจากิริยามารยาทอาชีพนั้นมายกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้เราต้องเข้าใจว่าพระวินัยนั้นเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ยกเลิกตัวยกเลิกตน กฎหมายนั้นมีเหตุมีปัจจัยให้ยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

เราจะไปคิดว่าทุกอย่างอยู่ที่ใจนั้นมันไม่ได้นะ สัญชาตญาณที่เป็นตัวเป็นตนนั้นจะหยุดได้ด้วยพระธรรมพระวินัย สัญชาตญาณที่เป็นตัวเป็นตนนั้นจะหยุดได้ด้วยกฎหมายบัญญัติ

 

ทางสายกลางที่เป็นบริสุทธิคุณจึงได้แก่พระวินัย จึงได้แก่กฎหมายนิติบัญญัติ ด้วยเหตุผลนี้เราจะมองข้ามวินัยไม่ได้ เราจะไปมองข้ามกฎหมายนิติบัญญัตินั้นไม่ได้

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นการมุ่งเป้ามายังตัวเรา ไม่ได้มุ่งเป้าไปที่คนอื่น มุ่งเป้ามายังตัวเรา การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงไม่ใช่เรื่องของคนอื่น การประพฤติการปฏิบัตินั้นเป็นเรื่องของตัวเรา ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้ต้องเข้าใจ ว่าการประพฤติการปฏิบัตินี้มันเป็นเรื่องของเรา ต้องมุ่งเป้ามายังตัวเรา การประพฤติการปฏิบัตินั้นประพฤติปฏิบัติอยู่ที่ปัจจุบัน มุ่งเป้ายังตัวเรา เราต้องเอาพระวินัยมาใช้เพื่อยกเลิกตัวตน เราต้องเอากฎหมายนิติบัญญัติมายกเลิกตัวตน

 

เราทุกคนต้องมายกเลิกตัวมายกเลิกตน ทานศีลสมาธิปัญญานั้นเป็นหลักการที่เราจะมายกเลิกอัตตาตัวตนเพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

วิมุตติความหลุดพ้นนั้นจึงอยู่ที่เรารู้อยู่ที่เราเข้าใจในพระวินัย พระวินัยนั้นจึงเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ยกเลิกตัวตน เรายกเลิกตัวตน การยกเลิกตัวตนนั้นจะเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้ธรรมนูญเกิดขึ้นได้ ธรรมนูญจะเกิดได้ก็มาจากพระวินัย รัฐธรรมนูญจะเกิดได้ก็เพราะเรายกเลิกตัวยกเลิกตน วิมุตติความหลุดพ้นนั้น จึงเกิดจากความรู้ความเข้าใจแล้วก็เกิดจากการทำหน้าที่ ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าถึงตรัสว่าสมาธิสมาบัตินั้นเป็นเพียงสถานที่พักผ่อนชั่วครู่ชั่วยามเท่านั้น สมาธิสมาบัตินั้นจึงไม่ใช่พระนิพพาน

 

เราคิดดูดี ๆ ว่าองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นจะเสด็จดับขันธ์สู่ปรินิพพาน ก่อนท่านจะเสด็จดับขันธ์สู่ปรินิพพาน ทรงสงบนิ่งทำปรินิพพานบริกรรมด้วยอนุบุพพวิหารหรือสมาบัติทั้ง 9 โดยอนุโลมและปฏิโลมตามลำดับ เริ่มตั้งแต่ทรงเข้าปฐมฌาน ออกจากปฐมฌานแล้ว เข้าทุติยฌาน ออกจากทุติยฌานแล้ว เข้าตติยฌาน ออกจากตติยฌานแล้ว เข้าจตุตถฌาน ออกจากจตุตถฌานแล้ว ทรงเข้าอากาสานัญจายตนะ ออกจากอากาสานัญจายตนสมาบัติแล้ว เข้าวิญญาณัญจายตนะ ออกจากวิญญาณัญจายตนสมาบัติแล้ว เข้าอากิญจัญญายตนะ ออกจากอากิญจัญญายตนสมาบัติแล้ว เข้าเนวสัญญานาสัญญายตนะ ออกจากเนวสัญญานาสัญญายตนสมาบัติแล้ว ทรงเข้าสัญญาเวทยิตนิโรธ

 

พระอานนท์ผู้นั่งเฝ้าดูอาการของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าตลอดเวลา จึงถามถึงการปรินิพพานกับพระอนุรุทธะซึ่งนั่งอยู่ใกล้ๆ พระอนุรุทธะผู้มีตาทิพย์มองเห็นการปรินิพพานของพระพุทธองค์ตลอดมา ตอบว่า ยังไม่ได้ปรินิพพาน เมื่อพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงออกจากสัญญาเวทยิตนิโรธสมาบัติแล้ว เข้า เนวสัญญานาสัญญายตนะ ออกจากเนวสัญญานาสัญญายตนสมาบัติแล้ว เข้าอากิญจัญญายตนะ ออกจากอากิญจัญญายตนสมาบัติแล้ว เข้าวิญญาณัญจายตนะ ออกจากวิญญาณัญจายตนสมาบัติแล้ว เข้าอากาสานัญจายตนะ ออกจากอากาสานัญจายตนสมาบัติแล้ว เข้าจตุตถฌาน ออกจากจตุตถฌานแล้ว เข้าตติยฌาน ออกจากตติยฌานแล้ว เข้าทุติยฌาน ออกจากทุติยฌานแล้ว เข้าปฐมฌาน ออกจากปฐมฌานแล้ว เข้าทุติยฌาน ออกจากทุติยฌานแล้ว เข้าตติยฌาน ออกจากตติยฌานแล้ว เข้าจตุตถฌาน ออกจากจตุตถฌานแล้ว ก็เสด็จปรินิพพาน
      

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นท่านเสด็จดับขันธ์ระหว่างฌาน ๓ กับฌาน ๔ ไม่ได้นิพพานอยู่ในฌานใดฌานหนึ่ง เพราะความหลุดพ้นนั้นเป็นบริสุทธิคุณ เป็นความดับไม่เหลือแห่งความเป็นนิติบุคคลตัวตน

 

ด้วยเหตุผลนี้ผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ เพื่อให้การประพฤติการปฏิบัติของเราเป็นทางสายกลาง เพื่อให้วัตถุกับจิตใจ ๒ อย่างนี้ไปพร้อม ๆ กัน เราต้องรู้เราต้องเข้าใจ ความรู้ความเข้าใจนี้จะได้เป็นบริสุทธิคุณ เป็นปัญญาบริสุทธิคุณ ไม่ใช่ปัญญาที่เป็นนิติบุคคลตัวตน

 

เราต้องพากันคิดดดูดี ๆ เราต้องพากันรู้ทุกข์ รู้เหตุเกิดทุกข์ รู้ข้อปฏิบัติถึงความดับทุกข์ การเรียนการศึกษาการทำงาน การรับราชการเป็นนักการเมืองเป็นนักบวช เพื่อหน้าที่นั้นเป็นหน้าที่ที่บริสุทธิคุณ เป็นหน้าที่ที่ยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

มีคำถามว่าการประพฤติการปฏิบัติการทำหน้าที่ทุกอย่างเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน เราทุกคนจะทำได้อย่างไร การยกเลิกตัวยกเลิกตนนั้นเป็นภาคบังคับเป็นความจำเป็น เราทุกคนถึงไม่มีการต่อรอง ไม่มีข้อแม้ใด ๆ ทั้งสิ้น ด้วยเหตุนี้จึงไม่มีคำว่าประมาท ประมาททางกายวาจากิริยามารยาทอาชีพนี้เราทุกคนต้องไม่ประมาท ความรู้ต้องคู่กับการประพฤติการปฏิบัตินี้เรียกว่าทำในสิ่งที่ควรทำ นี้คือต้องยกเลิกในสิ่งที่ควรเลิก กรณียกิจ กิจที่ควรทำ อกรณียกิจ กิจที่ควรเลิก เสขบุคคลได้แก่บุคคลผู้พึงประพฤติผู้พึงปฏิบัติผู้ที่ทำหน้าที่ เพื่อให้ปฏิปทาของเรานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ
      

ความยึดมั่นถือมั่นในพระธรรมพระวินัยนั้นไม่ใช่นิติบุคคลตัวตน ความคิดมั่นถือมั่นในกฎหมายนั้นไม่ใช่นิติบุคคลไม่ใช่ตัวไม่ใช่ตน ความยึดมั่นถือมั่นในพระวินัยเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เรายกเลิกตัวยกเลิกตน ความยึดมั่นถือมั่นในกฎหมายไม่ใช่นิติบุคคลไม่ใช่ตัวตน นี้คือการยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

คำว่าปล่อยวางหรือว่าไม่ยึดมั่นถือมั่นได้แก่เอาพระวินัย เอากฎหมายมายกเลิกตัวยกเลิกตน เราทุกคนต้องรู้ต้องเข้าใจว่าพระวินัยนั้นเราเอามาใช้เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน กฎหมายนั้นเอามาใช้เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ด้วยเหตุผลนี้การปฏิบัติใจนั้นจึงไปปฏิบัติที่กายวาจากิริยามารยาทอาชีพเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

เรารู้เราเข้าใจ เรายึดมั่นถือมั่นในพระวินัย เรายึดมั่นถือมั่นในกฎหมายเอามาใช้เอามาประพฤติมาปฏิบัติให้การปฏิบัติของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

เรามีฉันทะมีความพอใจ มีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่ ด้วยการเอากายวาจากิริยามารยาทเอาอาชีพมาประพฤติมาปฏิบัติเพื่อยกเลิกตัวตน เรายกเลิกตัวตนด้วยพระวินัย เรายกเลิกตัวตนด้วยกฎหมาย เราปล่อยวางตัวตนด้วยพระวินัย เราปล่อยวางตัวตนด้วยกฎหมาย

 

การประพฤติการปฏิบัติเราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ การประพฤติการปฏิบัตินั้น คนอื่นผู้อื่นนั้นปฏิบัติให้เราไม่ได้ ปฏิบัติแทนเราไม่ได้ เราต้องรู้ต้องเข้าใจ พระพุทธเจ้านั้นเป็นเพียงกัลยาณมิตร พระธรรมนั้นเป็นเพียงกัลยาณมิตร พระอริยสงฆ์นั้นเป็นเพียงกัลยาณมิตร เราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าในโลกนี้ไม่มีใครประพฤติไม่มีใครปฏิบัติให้กันและกันได้

 

เราต้องรู้เราต้องเข้าใจว่าในโลกนี้ไม่มีใครช่วยเหลือเราได้ พระวินัยเป็นสิ่งที่เราต้องรู้ต้องเข้าใจว่าพระวินัยนั้นช่วยเหลือเราได้ เราต้องรู้ต้องเข้าใจว่ากฎหมายนั้นช่วยเหลือเราได้ ความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัตินั้นช่วยเหลือเราได้ พระธรรมพระวินัยกฎหมายบ้านเมืองที่เรามายกเลิกตัวยกเลิกตนนั้นช่วยเหลือเราได้

 

เรายกเลิกตัวยกเลิกตนด้วยความรู้ความเข้าใจ เอาพระวินัยเอากฎหมายมาเป็นยานของความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติกับการทำหน้าที่

 

ทรัพยากรที่สำคัญที่สุดจึงได้แก่พระวินัย ด้วยเหตุผลนี้เราต้องเอาพระวินัยมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติมาทำหน้าที่เพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ด้วยปัญญาบริสุทธิคุณเราทุกคนจึงไม่มีความลังเลสงสัยในองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ไม่ลังเลสงสัยในพระธรรมในพระอริยสงฆ์

 

ด้วยเหตุผลนี้เราจึงต้องสละคืนซึ่งนิติบุคคลตัวตนที่เป็นสักกายทิฏฐิที่เป็นตัวเป็นตน

 

พระพุทธเจ้านั้นจึงเป็นผู้ไม่มีความทุกข์ทางจิตใจ พระอรหันต์ขีณาสพสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นจึงไม่มีความทุกข์ทางจิตใจ

 

พระพุทธเจ้านั้นจึงเป็นผู้เอาปัญหามาเป็นปัญญา พระอรหันต์ขีณาสพสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นจึงเอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส เอาธาตุทั้ง ๔ เอาขันธ์ทั้ง ๕ เอาอายตนะภายนอกภายใน ๑๒ ที่เป็นปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส

 

ด้วยปัญญาบริสุทธิคุณที่เป็นเหตุเป็นปัจจัย ให้เราเอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส วิถีชีวิตของเราในปัจจุบันนั้นจึงเป็นหน้าที่จึงเป็นพระนิพพานชิมลองในการประพฤติการปฏิบัติสำหรับเสขบุคคล บุคคลที่เอาความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติ

 

ด้วยเหตุผลนี้เราต้องรู้เข้าใจ เราจะได้เอาวัตถุกับจิตใจไปพร้อม ๆ กัน เพื่อให้วัตถุก้าวหน้า จิตใจก็ก้าวไกล

 

ด้วยความรู้ความเข้าใจการประพฤติการปฏิบัติของเรานั้นจึงไม่เลือกกาลเลือกเวลาเลือกสถานที่

 

พระนิพพานนั้นได้แก่ความรู้ความเข้าใจ เอาความรู้ความเข้าใจนั้นมาเป็นคู่กับการประพฤติการปฏิบัติ การปฏิบัตินั้นจึงเป็นวิถีชีวิตที่เป็นพระนิพพานอยู่ชั่วขณะ ๆ เพราะวาระนั้นมีเพียงวาระเดียว เพื่ออินทรีย์บารมีจะได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

เอากายวาจากิริยามารยาทเอาอาชีพนั้นมายกเลิกตัวตน ตัวตนที่เป็นปัญหาจะได้เป็นปัญญา ตัวตนที่เป็นวิกฤตนั้นจะได้เป็นโอกาส

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเป็นวิถีชีวิต การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงจะเป็นการปฏิบัติที่ครบวงจรทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ

 

ทานศีลสมาธิและปัญญาจะเป็นการยกเลิกอัตตาตัวตนจะเป็นบริสุทธิคุณด้วยความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติ

 

ความตั้งใจตั้งเจตนานี้เป็นสิ่งที่สำคัญ ภาชนะที่ใช้งานได้ต้องเป็นชนะที่ตั้งไว้ ภาชนะที่ล้มหรือคว่ำไม่อาจจะใช้งานได้ การเวียนว่ายตายเกิดนี้องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงให้เอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ไม่เอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย ถ้าเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายวงจรนั้นมันยาวนานเกิน ต้องเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ

 

ด้วยเหตุผลนี้เราต้องเน้นที่จิตที่ใจของเรา เน้นที่ความตั้งใจตั้งเจตนา ใจของเรานั้นไม่มีใครรู้ไม่มีใครเห็นไม่มีใครเข้าใจว่าเราตรึกนึกคิดอะไร แต่เราทุกคนนั้นย่อมรู้ว่าเราตรึกนึกคิดอะไร ความตั้งใจนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก ความยึดมั่นถือมั่นในพระวินัยเป็นเหตุเป็นปัจจัยให้เรายกเลิกตัวยกเลิกตน เมื่อเรามีตัวมีตนย่อมไม่มีทานศีลสมาธิปัญญา

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนต้องรู้ต้องเข้าใจและตั้งใจตั้งเจตนา เพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ เมื่อเราไม่ยกเลิกตัวยกเลิกตนเราก็ย่อมมีตัวมีตน เมื่อเรายกเลิกตัวตนทานศีลสมาธิปัญญานั้นถึงจะทำงานติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

 

---------------------------------

 

โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม

เมตตาให้ไว้ในเช้าวันอังคารที่ ๑๓ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา

Visitors: 156,131