๒๗ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

วันนี้เป็นวันอังคารที่ ๒๗ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

 

การดำเนินชีวิตของเราต้องเอาธรรมนำชีวิต การดำเนินชีวิตของเราญาติพี่น้องวงศ์ตระกูลต้องเอาธรรมนำชีวิต ไม่เอาตัวไม่เอาตนนำชีวิต ต้องเอาธรรมนำชีวิต ทุกคนต้องมายกเลิกตัวมายกเลิกตน

 

เรามาบวชอยู่ที่อารามมีความสงบวิเวก อาศัยพระพุทธเจ้าพระธรรมพระอริยสงฆ์เป็นกัลยาณมิตร ผู้ที่จะสึกไปเป็นฆราวาสไปอยู่ในสถานที่ไม่สงบไม่วิเวกไม่มีพระพุทธเจ้าพระธรรมพระอริยสงฆ์เป็นกัลยาณมิตร มีสามัญชนเป็นกัลยาณมิตร

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เรารู้ให้เข้าใจในสิ่งแวดล้อม จะได้เอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส เอาปัจจุบันนั้นเป็นวาระแห่งชาติในการทำหน้าที่ในการประพฤติในการปฏิบัติ

 

การดำเนินชีวิตของเราต้องเอาธรรมนำชีวิต ให้เราเข้าใจว่าพระพุทธเจ้านั้นคือผู้ที่ทำหน้าที่ของตัวเอง อรหันต์ขีณาสพนั้นคือผู้ที่ทำหน้าที่ของท่านเอง เอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส

 

สัมมาทิฏฐิเรามีความเห็นถูกต้อง เข้าใจถูกต้อง เพื่อเราจะไม่ได้ไปตามผัสสะ ไม่ไปตามสิ่งแวดล้อม องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเข้าใจ เราทุกคนจะได้พากันว่างจากสิ่งที่มีอยู่ ธาตุขันธ์อายตนะสิ่งภายนอกภายในนั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่ เรารู้เราเข้าใจเราจะไม่ได้ไปตามผัสสะไม่ได้ไปตามสิ่งแวดล้อมไม่ได้ไปตามกระแส

 

เราอาศัยปัญญาสัมมาทิฏฐิ เอาศีลเอาสมาธิเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่ด้วยปัญญาสัมมาทิฏฐิ

 

สติสัมปชัญญะที่เป็นสติปัฏฐานทั้ง ๔ นักบวชกับฆราวาสก็ใช้สติปัฏฐานทั้ง ๔ เช่นเดียวอย่างเดียวกัน เอาปัญหามาเป็นปัญญา เพื่อเราทุกคนนั้นจะไม่ได้ไปตามสิ่งแวดล้อม ไม่ได้ไปตามผัสสะ เราทุกคนต้องมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวทั่วพร้อม รู้กายในกาย รู้เวทนาในเวทนา รู้จิตในจิต รู้ธรรมในธรรม เราทุกคนจะไม่ได้ไปตามผัสสะ ไม่ได้ไปตามสิ่งแวดล้อม

 

มีฉันทะมีความพอใจ มีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการเอาธรรมนำชีวิต ยกเลิกตัวตน

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ให้เอาวินาทีต่อวินาที ถ้าเราเอานาทีต่อนาทีนั้นยังนานเกิน ยิ่งจะไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายนั้นมันนานเกิน เพราะคนเรากว่าจะตายนั้นหลายสิบปี คนที่อายุยืนนานนั้นเป็นร้อยปีหรือมากกว่าร้อยปี มันนานเกิน

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงให้เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ต้องเอาวินาทีต่อวินาทีถึงจะไม่มีความประมาท วาระนั้นมีเพียงวาระเดียว ถ้าเราเอาธรรมนำชีวิตวัฏฏสงสารนั้นย่อมเกิดขึ้นไม่ได้ มีแต่พระธรรมพระวินัยที่เกิดขึ้นตั้งอยู่

 

เราเป็นนักบวชเป็นฆราวาสก็ปฏิบัติเช่นเดียวกัน ทานอาหารเหมือนกัน พักผ่อนเหมือนกัน เกิดแก่เจ็บตายพลัดพรากเหมือนกัน

 

เราเป็นนักบวชก็เข้าใจอย่างนี้ เป็นฆราวาสก็เข้าใจอย่างนี้ ที่ไหนเรารู้เราเข้าใจ เอาความรู้ความเข้าใจนั้นมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติ เราลาสิกขาบทแล้วเราไปต่อยอดเป็นพระอริยเจ้าอยู่ที่บ้านอยู่ที่ครอบครัว เราทุกคนพากันรู้พากันเข้าใจ อย่าเอาความเป็นพระอริยเจ้านั้นทิ้งไว้อยู่ในอารามอยู่ที่อาราม

 

คำว่าวัดนั้นหมายถึงข้อวัตรข้อปฏิบัติ ข้อวัตรข้อปฏิบัติเอาธรรมนำชีวิต ทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเอาธรรมนำชีวิต ยกเลิกตัวตน นี้หมายถึงข้อวัตรข้อปฏิบัติ

 

เราอยู่ที่ไหนเราก็ต้องยกเลิกตัวยกเลิกตน ต้องเอาธรรมนำชีวิตด้วยการยกเลิกตัวยกเลิกตน วงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจเราต้องเอาไปใช้เอาไปประพฤติไปปฏิบัติไปทำหน้าที่ เพื่อปฏิปทาของเราจะได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

ใครไม่ประพฤติปฏิบัติเหมือนเราก็ช่างหัวเผือกช่างหัวมัน เหมือนพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาภูมิพลอดุลยเดชมหาราชท่านตรัสเป็นคติธรรมไว้ เราต้องรู้ต้องเข้าใจ เพราะประชากรของโลก ๙๙.๙ เปอร์เซ็นต์เค้าเอาอวิชชาเอาความหลงนำชีวิต ไม่ได้เอาธรรมนำชีวิต เค้าเอาอวิชชาเอาความหลงนำชีวิต

 

ที่พึ่งของเราเราต้องรู้เข้าใจ ที่พึ่งของเรานั้นคือพระรัตนตรัย คือพระพุทธเจ้าพระธรรมพระอริยสงฆ์

 

พระพุทธเจ้าพระธรรมพระอริยสงฆ์นั้นถ้าอยู่นอกตัวเรานั้นก็คือนอกตัวเรานะ พระพุทธเจ้านั้นต้องเป็นตัวของเราเอง พระธรรมนั้นต้องเป็นตัวของเราเอง พระอริยสงฆ์นั้นต้องเป็นตัวของเราเองถึงจะดับทุกข์ได้

 

ด้วยเหตุผลนี้ เราทุกคนต้องรู้พากันเข้าใจว่าพระพุทธเจ้านั้นต้องเป็นตัวของเราเอง พระธรรมนั้นต้องเป็นตัวของเราเอง พระอริยสงฆ์ต้องเป็นตัวของเราเอง

 

เราทุกคนต้องยกเลิกตัวยกเลิกตน ถ้าเรายกเลิกตัวตน พระพุทธเจ้าย่อมเกิดสำหรับผู้ที่ยกเลิกตัวยกเลิกตน พระธรรมก็ย่อมเกิดขึ้นเมื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน พระอริยสงฆ์ก็ย่อมเกิดขึ้นเมื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

การเวียนว่ายตายเกิดนั้นต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ไม่ต้องไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกาย ต้องเอาวินาทีต่อวินาทีของวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ

 

ฆราวาสผู้ครองเรือนต้องเป็นผู้ยกเลิกตัวตนด้วยการรักษาศีล ๕ วันพระ ๗ ค่ำ ๘ ค่ำ ๑๔ ค่ำ ๑๕ ค่ำ รักษาศีล ๘ ปัจจุบันนี้เหตุการณ์เปลี่ยนแปลง เวลาเปลี่ยนแปลง ปัจจุบันเค้าเอาวันหยุดเป็นวันเสาร์วันอาทิตย์ ก็ต้องเอาวันเสาร์วันอาทิตย์เป็นการรักษาศีล ๘

 

การนอนการพักผ่อนของเราที่เป็นฆราวาส นอนพักผ่อนวันละ ๖ ชั่วโมงถึง ๘ ชั่วโมง เวลาที่ตื่นอยู่เป็นเวลาทำงานทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพ ทานอาหารวันหนึ่ง ๓ เวลา วันพระครั้งพุทธกาลทานอาหารวันละ ๑ ครั้ง เอาตัวอย่างแบบอย่างขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นทรงเสวยภัตตาหารวันหนึ่งเพียงหนเดียว องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านทรงเสวยอาหารวันหนึ่งเพียงหนเดียวก่อนเที่ยงวัน พระพุทธเจ้านั้นท่านไม่ได้ฉันอาหารเพล

 

ผู้ที่ถือศีล ๘ ศีลอุโบสถก็ไม่อนุโลม ทานอาหารวันหนึ่งเพียงหนเดียวเหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า

 

ทำไมถึงต้องเสวยอาหารวันหนึ่งเพียงหนเดียว ความหมายเพื่อจะยกเลิกตัวยกเลิกตน เพื่อหยุดตรึกในกามเพื่อหยุดตรึกในพยาบาทเพื่อยกเลิกตัวยกเลิกตน ผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ กามนั้นคืออาหารสำเร็จรูป พยาบาทคืออาหารสำเร็จรูป ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นต้องมีความเห็นถูกต้องเข้าใจถูกต้อง ดำริออกจากกาม ดำริออกจากพยาบาท ไม่ตรึกในกาม ไม่ตรึกในพยาบาท เพราะการตรึกนั้นมันเป็นอาหาร

 

ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติจึงต้องเอาวินาทีต่อวินาทีเพื่อยกเลิกเรื่องตรึกในกามเพื่อยกเลิกการตรึกในพยาบาท ถ้าเราไม่ตรึกในกามไม่ตรึกในพยาบาท ความหิวความต้องการนั้นก็จะไม่มี ความหิวความต้องการนั้นเกิดจากเราตรึกในเรา เราตรึกในพยาบาท

 

ด้วยเหตุผลนี้การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ให้เอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นได้ตรัสกับชฎิล ๓ พี่น้องให้รู้ให้เข้าใจ ให้เอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตมาเป็นโอกาส

 

ท่านถึงตรัสให้รู้ให้เข้าใจในเรื่องของวัฏฏสงสาร ถ้าเราไม่รู้ไม่เข้าใจ ตาหูจมูกลิ้นกายใจนั้นก็ต้องเป็นภัย ถ้าเรารู้เข้าใจตาหูจมูกลิ้นกายใจนั้นก็เป็นคุณเป็นประโยชน์ ผู้ปฏิบัตินั้นจะได้เอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงเอาปัจจุบันเป็นวาระแห่งชาติในการประพฤติการปฏิบัติ ต้องเอาวินาทีต่อวินาทีของการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ที่องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสกับพระโมฆราชว่า พระโมฆราชเอย เธอจงมองดูทุกสิ่งทุกอย่างเป็นของว่างเปล่า ให้เอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตมาเป็นโอกาส มัจจุราชที่เป็นอวิชชาเป็นความหลงนั้น ปัญหานั้นจะกลายเป็นปัญญา วิกฤตนั้นจะเป็นโอกาส ปัจจุบันนั้นจึงเป็นวาระแห่งชาติในการประพฤติการปฏิบัติ

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นท่านตรัสให้ชฎิล ๓ พี่น้องพร้อมบริวารพันคนให้รู้เข้าใจ พระโมฆราชรู้เข้าใจได้พากันเอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา พากันเอาวิกฤตมาเป็นโอกาส

 

เราลาสิกขาเป็นฆราวาสต้องพากันตั้งใจให้ดี ๆ ความตั้งใจตั้งเจตนานี้เป็นสิ่งที่สำคัญ ภาชนะที่ใช้ได้นั้นต้องเป็นภาชนะที่ตั้งไว้เท่านั้น ภาชนะที่ล้มหรือภาชนะที่คว่ำนั้นคือภาชนะที่ใช้การใช้งานไม่ได้ เพื่อจะได้เอาปัญหานั้นมาทำหน้าที่ ยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ความเป็นพระอริยเจ้านั้นมีอยู่ทุกหนทุกแห่งเราต้องรู้เข้าใจ อยู่ที่เราเอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา อยู่ที่เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส เราทุกคนต้องพากันตั้งใจตั้งเจตนา

 

เราทุกคนต้องมีสติสัมปชัญญะรู้ตัวทั่วพร้อม สติปัฏฐานทั้ง ๔ ต้องรู้ตัวทั่วพร้อม ลมหายใจนั้นเป็นสหธัมมิกของเราตั้งแต่เกิดมาอยู่ในท้องมารดาก็มีลมหายใจ เรายืนเดินนั่งนอนทำธุรกิจหน้าที่การงานก็ย่อมมีลมหายใจ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นท่านอยู่กับลมหายใจที่บริสุทธิ์ที่ยกเลิกตัวตน พระอรหันต์ขีณาสพท่านอยู่กับความบริสุทธิ์ที่ยกเลิกตัวตน

 

ลมหายใจนั้นจึงเป็นวิหารธรรมใช้ได้ทั้งสามัญชน ใช้ได้ทั้งอริยชน เราทุกคนต้องรู้เข้าใจ สิ่งแวดล้อมมันมากมายทั้งตาหูจมูกลิ้นกายใจเราต้องพากันเอาลมหายใจมาใช้มาปฏิบัติมาทำหน้าที่มาหายใจเข้าสบายหายใจออกสบาย เพื่อเราทุกคนจะไม่ได้ไปตามผัสสะ ไม่ได้ไปตามสิ่งแวดล้อม เราจะได้เอาหลักการของการหายใจเข้าสบายออกสบายมาประพฤติปฏิบัติ ไม่ไปตามกระแสไม่ไปตามสิ่งแวดล้อม

 

เรามีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการหายใจเข้าสบายหายใจออกสบาย เราหายใจเข้าสบายก็ได้รับออกซิเจน เราหายใจออกสบายเราได้ถ่ายเทของเสีย ได้ถ่ายเทคาร์บอนไดออกไซด์ออกไป อานาปานสติเราต้องพากันรู้พากันเข้าใจ ต้องเอาอานาปานสติไปใช้ไปประพฤติไปปฏิบัติ

 

เราพากันคิดดูดี ๆ นะ เราหายใจเข้าสบายมันก็สบายอยู่แล้วเราจะไปเอาอะไรอีก ถ้าไปเอามากกว่านี้มันก็คือคนบ้านั่นแหละ การที่มีความสุขในการทำงานมันก็สบายอยู่แล้วมีความสุขอยู่แล้ว ถ้าเราเอามากกว่านั้นมันก็คือคนบ้าเท่านั้นแหละ การคิดดี ๆ พูดดี ๆ กิริยามารยาทดี ๆ ยกเลิกตัวตนมันก็ดีอยู่แล้วจะไปเอาอะไรอีก เอามากกว่านั้นมันก็เป็นคนบ้าเท่านั้นแหละ

 

ด้วยเหตุผลนี้พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมหาภูมิพลอดุลยเดชให้พสกนิกรชาวไทยรู้เข้าใจ เราคิดดีก็ดีอยู่แล้ว กิริยามารยาทดี ๆ ก็ดีอยู่แล้ว อาชีพที่ยกเลิกตัวตนก็ดีอยู่แล้ว ท่านถึงให้เราเข้าถึงความพอเพียงเพียงพอ เราต้องการมากมันก็ไม่มาก ต้องการน้อยมันก็ไม่น้อยเพราะทุกสิ่งทุกอย่างมันเป็นหน้าที่ของหน้าที่อยู่แล้ว

 

ความดับทุกข์นั้นเป็นความรู้ความเข้าใจอยู่ที่หน้าที่ วิมุตติความหลุดพ้นนั้นจึงอยู่ที่หน้าที่การงานทั้งกายวาจากิริยามารยาทอาชีพอยู่ที่ปัจจุบัน

 

ด้วยเหตุผลนี้เราจะเป็นนักบวชก็ต้องรู้เข้าใจ จะเป็นฆราวาสผู้ครองเรือนเป็นข้าราชการนักการเมืองเป็นประชาชนเราก็ต้องรู้เข้าใจ เราจะได้เข้าถึงความพอเพียงเพียงพอเข้าถึงความพอดีไม่ได้เพิ่มไม่ได้ตัด

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องเอาความดีพร้อมด้วยปัญญาเพื่อให้ปฏิปทาของเรานั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ เอาวินาทีในวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เราพากันรู้พากันเข้าใจ พากันรู้หลักในการประพฤติการปฏิบัติ เพื่อทุกคนจะได้พากันยกเลิกตัวตน เราจะได้เอากายวาจากิริยามารยาทการทำงานเพื่อมายกเลิกตัวตน เพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่อง

 

เอาความบกพร่องที่เรามีตัวมีตนมาแก้ไข เน้นที่ปัจจุบันนี้ที่ยกเลิกตัวยกเลิกตน เอาอดีตที่เป็นตัวเป็นตนมาแก้ไข การประพฤติการปฏิบัติเราต้องยกเลิกโลกธรรม ยกเลิกโลกส่วนตัว ต้องไม่มีตัวไม่มีตน เพื่อให้ปฏิปทาที่ยกเลิกตัวตนนั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนนั้นต้องไม่ใจอ่อน ปัจจุบันเราทุกคนต้องไม่ใจอ่อน เราต้องรู้จักโซเชียลรู้จักกระแส ปัจจุบันนั้นเราต้องไม่ใจอ่อน นี้แหละคือปัญหา เราต้องเอาปัญหามาเป็นปัญญา เราต้องยกเลิกตัวยกเลิกตน การประพฤติการปฏิบัตินั้นจึงต้องเอาชีวิตเป็นเดิมพัน จิตปัจจุบันนี้จึงเป็นจิตที่สำคัญ ปัจจุบันเราต้องยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ที่มีคำถามองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า ตายแล้วเกิดหรือว่าตายแล้วสูญ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสว่าอันนี้ขึ้นอยู่ที่เหตุที่ปัจจัยขึ้นอยู่ที่เงื่อนไข การประพฤติการปฏิบัตินั้นต้องเอาที่ปัจจุบัน อดีตก็มาอยู่ที่ปัจจุบัน อนาคตก็ไปจากปัจจุบัน ปัจจุบันนั้นจึงเป็นวาระแห่งชาติของการประพฤติการปฏิบัติ

 

ด้วยเหตุผลนี้องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงตรัสเรื่องศีลสมาธิปัญญาและเน้นที่ปัจจุบันเรื่องความไม่ประมาท เพราะการเวียนว่ายตายเกิดต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดในวงจรทางจิตใจ ขณะจิตวินาทีต่อวินาทีนั้นจะหยุดปัญหา จะเอาปัญหานั้นมาเป็นปัญญา เอาวิกฤตนั้นมาเป็นโอกาส

 

ผู้ที่เที่ยงแท้แน่นอนคือผู้ที่เอาธรรมนำชีวิตเรียกผู้นั้นว่าเป็นพระอริยเจ้า พระอริยเจ้านั้นนับเอาตั้งแต่พระโสดาบันจนถึงพระอรหันต์เรียกว่าพระอริยเจ้า เป็นผู้ที่เที่ยงแท้แน่นอนต่อมรรคผลพระนิพพาน

 

พระโสดาบัน: จะเวียนว่ายตายเกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ แบ่งย่อยได้แก่:

  • สัตตักขัตตุปรมะ: เกิดอีก 7 ชาติ
  • โกลังโกละ: เกิดอีก 2-3 ชาติ
  • เอกพีชี: เกิดอีกเพียง 1 ชาติเท่านั้น

พระสกิทาคามี (พระสกทาคามี): จะกลับมาเกิดในมนุษยโลกหรือกามภูมิอีกเพียง 1 ชาติ เท่านั้น

พระอนาคามี: จะไม่กลับมาเกิดในกามภูมิอีก หากจุติจะไปเกิดในพรหมโลกและบรรลุเป็นพระอรหันต์ที่นั่นแล้วปรินิพพาน

พระอรหันต์: ดับกิเลสและสังโยชน์ได้หมดสิ้นแล้ว จึงไม่เกิดอีกเลย เป็นชาติสุดท้าย

สำหรับผู้ที่เอาตัวตนเป็นที่ตั้งได้แก่ผู้ที่ไม่เที่ยงแท้แน่นอนไม่ไปตามสิ่งแวดล้อมไม่ไปตามผัสสะไม่ไปตามกระแส

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านจึงท่านให้เอาธัมมจักกัปปวัตตนสูตร เพื่อเป็นปัจจุบันธรรม เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจเพื่อให้ปฏิปทาของผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้พิจารณากระบวนการของปฏิจจสมุปบาทในวันเพ็ญ ๑๕ ค่ำแห่งการตรัสรู้ที่เป็นความรู้ความเข้าใจ กระบวนการการเวียนว่ายตายเกิดต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ต้องเอาวินาทีต่อวินาทีในการประพฤติการปฏิบัติ

 

ด้วยเหตุผลนี้ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงได้แสดงธัมมจักกัปปวัตตนสูตรที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ธัมมจักกัปปวัตตนสูตร คือปฐมเทศนา หรือพระสูตรแรกที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงแก่ปัญจวัคคีย์ทั้ง 5 ณ ป่าอิสิปตนมฤคทายวัน ใกล้เมืองพาราณสี ในวันขึ้น 15 ค่ำ เดือน 8 (วันอาสาฬหบูชา) ถือเป็นจุดเริ่มต้นของการประกาศพระพุทธศาสนาและเกิดพระรัตนตรัยครบ 3 ประการเป็นครั้งแรก

หัวข้อสำคัญในธัมมจักกัปปวัตตนสูตร

  • ทางสุดโต่ง 2 ประการที่ควรหลีกเลี่ยง:
    • กามสุขัลลิกานุโยค: การหมกมุ่นอยู่กับความสุขในกาม
    • อัตตกิลมถานุโยค: การทรมานตนเองให้ลำบาก
  • มัชฌิมาปฏิปทา (ทางสายกลาง): ข้อปฏิบัติอันเป็นกลาง ไม่ดิ่งไปหาสุดโต่งทั้งสองนั้น ได้แก่ อริยมรรคมีองค์ 8 (สัมมาทิฏฐิ, สัมมาสังกัปปะ, สัมมาวาจา, สัมมากัมมันตะ, สัมมาอาชีวะ, สัมมาวายามะ, สัมมาสติ, สัมมาสมาธิ)
  • อริยสัจ 4 (ความจริงอันประเสริฐ 4 ประการ):

๑.  ทุกข์: ความไม่สบายกายไม่สบายใจ

๒.  สมุทัย: เหตุให้เกิดทุกข์ (ตัณหา)

๓.  นิโรธ: ความดับไม่เหลือแห่งทุกข์

๔.  มรรค: ข้อปฏิบัติให้ถึงความดับไม่เหลือแห่งทุกข์ (มรรคมีองค์ 8)

  • ผลจากการแสดงธรรม
  • พระอัญญาโกณฑัญญะ ได้ดวงตาเห็นธรรม (บรรลุเป็นพระโสดาบัน) เป็นพระสาวกรูปแรกในพระพุทธศาสนา
  • ทำให้เกิดพระรัตนตรัยครบองค์ 3 คือ พระพุทธ พระธรรม และพระสงฆ์

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสอริยสัจ ๔ ให้ปัญจวัคคีย์ให้รู้เข้าใจพร้อมทั้งอริยมรรคมีองค์ ๘ เพื่ออบรมบ่มอินทรีย์ไม่กี่วันปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ ก็ได้บรรลุเป็นพระอรหันต์ขีณาสพ

 

กุลบุตรลูกหลานได้พากันมาบรรพชาอุปสบทเพื่อให้รู้แนวทางในการเอาธรรมนำชีวิต ยกเลิกตัวตน ต้องนำความรู้ความเข้าใจไปใช้ประพฤติปฏิบัติ การปฏิบัตินั้นไปประพฤติไปปฏิบัติอยู่ที่ป่าคอนกรีต ต้องพากันรู้เข้าใจว่าสิ่งต่าง ๆ นั้นคือโซเชียลคือกระแส เพื่อจะได้เอาปัญหามาเป็นปัญญา เอาวิกฤตมาเป็นโอกาส สมณะที่ ๑ ที่ ๒ ที่ ๓ ที่ ๔ ความเป็นพระอริยเจ้านั้นเป็นความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติ ให้พากันรู้ให้พากันเข้าใจ

 

พากันมีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่ ปัจจุบันนั้นจึงเป็นวาระแห่งชาติของทานศีลสมาธิปัญญาที่ต้องยกเลิกอัตตายกเลิกตัวตน

 

เราเป็นฆราวาสเราต้องรู้เข้าใจเพื่อเอาธรรมนำชีวิต ต้องเอาวงจรเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจไม่ตั้งอยู่ในความประมาท

 

ให้ทุกท่านระลึกถึงอยู่ในเสมอปัจฉิมโอวาทของพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านได้ตรัสโอวาทสำคัญครั้งสุดท้ายไว้ว่า

 

"หันทะทานิ ภิกขะเว อามันตะยามิ โว วะยะธัมมา สังขารา อัปปะมาเทนะ สัมปาเทถะ" แปลความว่า "ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย บัดนี้เราขอเตือนท่านทั้งหลายว่า สังขารทั้งหลาย มีความเสื่อมสลายไปเป็นธรรมดา ท่านทั้งหลายจงทำประโยชน์ตนและประโยชน์ผู้อื่นให้ถึงพร้อม ด้วยความไม่ประมาทเถิด

 

---------------------------------

 

โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม

เมตตาให้ไว้ในเช้าวันอังคารที่ ๒๗ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา

 

 

 

Visitors: 156,131