๒๙ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

วันนี้เป็นวันพฤหัสบดีที่ ๒๙ เดือนตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

 

เราพากันมารู้มาเข้าใจ มาเอาปัญหาเป็นปัญญา เอาวิกฤตเป็นโอกาส เอาปัจจุบันมาใช้มาทำหน้าที่ด้วยปัญญาที่บริสุทธิคุณ สัญชาตญาณที่เป็นนิติบุคคลตัวตนเปรียบเสมือนทะเลมหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำ เปรียบเสมือนไฟไม่อิ่มด้วยเชื้อของเพลิง

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าคือผู้ที่รู้ผู้ที่เข้าใจ พระอรหันต์ขีณาสพคือผู้ที่รู้เข้าใจเรื่องของวัฏฏสงสารในการเวียนว่ายตายเกิด เราเป็นสามัญชนเอาพระพุทธเจ้า เอาพระอรหันต์เป็นตัวอย่างแบบอย่างในการดำเนินชีวิต ยกเลิกเราที่มันเป็นเหมือนทะเลมหาสมุทรไม่อิ่มด้วยน้ำ เหมือนไฟที่ไม่อิ่มด้วยเชื้อมันมีความพร่องอยู่เป็นนิจ อยู่ที่ปัจจุบัน

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านให้เรารู้เข้าใจว่าปัจจุบันนั้นมันมีเพียงวาระเดียว ถ้ามีเราก็เป็นวัฏฏสงสาร ถ้ายกเลิกเราก็เป็นพระนิพพาน ความรู้ความเข้าใจเราเอามาใช้เอามาประพฤติปฏิบัติเพื่อให้ปฏิปทาของเราได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นให้เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจในวินาทีต่อวินาที ถ้าเราเอานาทีต่อนาทีนั้นมันนานเกิน หยุดวัฏฏสงสารนั้นไม่ได้ ยิ่งเราไปเอาการเวียนว่ายตายเกิดทางร่างกายยิ่งไปกันใหญ่ คนเรากว่าจะตายมันต้องหลายสิบปี ผู้ที่อายุยืน อายุยืนนานตั้งเป็นร้อยปีหรือร้อยกว่าปี การประพฤติการปฏิบัตินั้นถึงแก้ปัญหาไม่ได้

 

ที่มีผู้ไปทูลถามองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่าตายแล้วเกิดหรือว่าตายแล้วสูญ องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสหลักการในการประพฤติการปฏิบัติให้รู้ให้เข้าใจ เรื่องตายแล้วเกิดหรือว่าตายแล้วสูญนั้นขึ้นอยู่ที่เหตุขึ้นอยู่ที่ปัจจัยขึ้นอยู่ที่เงื่อนไข เหตุอย่างไรผลก็เป็นอย่างนั้น เพราะทุกสิ่งทุกอย่างนั้นเป็นความสำเร็จรูปอยู่ในตัวของตัวมันเอง

 

ท่านให้ผู้ปฏิบัติรู้เข้าใจว่าอดีตก็มาอยู่ที่ปัจจุบันแล้ว อนาคตจะไปข้างหน้าก็ไปจากปัจจุบัน ปัจจุบันถ้าเรายกเลิกตัวยกเลิกตนด้วยความรู้ความเข้าใจ ด้วยปฏิปทาที่ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ ทำเหมือนองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ทำเหมือนพระอรหันต์ขีณาสพสาวกขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า วัฏฏสงสารก็ย่อมหยุดลงที่ความรู้คู่กับการประพฤติคู่กับการปฏิบัติ

 

ผู้ที่รู้ผู้ที่เข้าใจปฏิบัติอบรมบ่มอินทรีย์ด้วยบารมีเบื้องต้นท่ามกลางสูงสุด ผู้นั้นก็จะเป็นผู้เที่ยงแท้แน่นอน

 

เช่น พระโสดาบัน พระสกิทาคามี พระอนาคามี พระอรหันต์ขีณาสพ

พระโสดาบัน: จะเวียนว่ายตายเกิดอีกไม่เกิน 7 ชาติ แบ่งย่อยได้แก่:

  • สัตตักขัตตุปรมะ: เกิดอีก 7 ชาติ
  • โกลังโกละ: เกิดอีก 2-3 ชาติ
  • เอกพีชี: เกิดอีกเพียง 1 ชาติเท่านั้น

พระสกิทาคามี (พระสกทาคามี): จะกลับมาเกิดในมนุษยโลกหรือกามภูมิอีกเพียง 1 ชาติ เท่านั้น

พระอนาคามี: จะไม่กลับมาเกิดในกามภูมิอีก หากจุติจะไปเกิดในพรหมโลกและบรรลุเป็นพระอรหันต์ที่นั่นแล้วปรินิพพาน

พระอรหันต์: ดับกิเลสและสังโยชน์ได้หมดสิ้นแล้ว จึงไม่เกิดอีกเลย เป็นชาติสุดท้าย

สามัญชนเอาตัวตนนำชีวิต เป็นผู้ไปตามกระแสไปตามสิ่งแวดล้อม ไม่มีปัญญาสัมมาทิฏฐิ ยังไม่มีความเที่ยงแท้แน่นอน

 

ด้วยเหตุผลนี้เราทุกคนมารู้มาเข้าใจว่าการเวียนว่ายตายเกิดนั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่ การหยุดเวียนว่ายตายเกิดนั้นเป็นสิ่งที่มีอยู่

 

การประพฤติการปฏิบัติองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้านั้นให้เรารู้ให้เข้าใจ เอาความรู้ความเข้าใจเอามาใช้เอามาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่ เราต้องรู้ต้องเข้าใจ ถ้าไม่รู้ไม่เข้าใจชีวิตนี้ก็ย่อมเกิดความเสียหาย เกิดการพังทลายอย่างเดียวเช่นเดียวกันกับตึก สตง. สำนักงานตรวจเงินแผ่นดินของเมืองไทยประเทศไทย

 

ปัจจุบันนั้นเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุด สำคัญมาก ๆ สำคัญเป็นอย่างยิ่ง สำคัญจริง ๆ ไม่มีอะไรสำคัญมากกว่าปัจจุบัน เราต้องรู้เข้าใจ เอาปัจจุบันนั้นมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติเอามาทำหน้าที่

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นเราต้องรู้ต้องเข้าใจ เพราะใจของเรานั้นเป็นนามธรรม เราต้องอาศัยกายวาจากิริยามารยาทอาชีพเป็นผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติผู้ที่ทำหน้าที่เพื่อมายกเลิกการเวียนว่ายตายเกิด มายกเลิกตัวยกเลิกตน

 

เราพากันมารู้มาเข้าใจ มีฉันทะมีความพอใจมีปิติมีความสุขมีความสดชื่นรู้ตื่นเบิกบานในการทำหน้าที่ ผู้ประพฤติผู้ปฏิบัติต้องรู้เข้าใจ ที่ไหนเป็นปัจจุบันที่นั้นแหละคือสถานที่ประพฤติสถานที่ปฏิบัติ

 

เราต้องรู้ต้องเข้าใจอย่าพากันไปตามโซเชียลไปตามกระแส ต้องพากันรู้เข้าใจ เพื่อไม่ให้ธาตุทั้ง ๔ ขันธ์ทั้ง ๕ อายตนะภายนอกภายในที่เป็นกระแสให้เราไปตามกระแส

 

ปัญญาสัมมาทิฏฐิเป็นความรู้ความเข้าใจว่าเราต้องเอาธรรมนำชีวิต ยกเลิกเรา เพราะเรานั้นมันคือวัฏฏสงสาร วัฏฏสงสารนั้นคือเรา

 

นางสุชาดาอุบาสิกาคนแรกในพระพุทธศาสนา

นางสุชาดา สตรีผู้ถวายข้าวมธุปายาส อาหารมื้อแรกแด่พระพุทธเจ้า โดยที่นางเองก็ไม่รู้ว่าบุรุษผู้นี้คือพระพุทธเจ้า นางเป็นอุบาสิกาที่พระพุทธเจ้าทรงยกย่องให้เป็นเอตทัคคะ ผู้เป็นเลิศในการเข้าถึงสรณะเป็นคนแรก(ที่พึ่ง) ก่อนอุบาสิกาคนอื่น

 

คำอธิษฐาน

นางสุชาดา ภรรยาของคฤหบดีในเมืองราชคฤห์ ปรารถนาอยากได้บุตรชาย เมื่อนางไปอาบน้ำในแม่น้ำเนรัญชราได้เดินผ่านต้นศรีมหาโพธิพฤกษ์ นางจึงเข้าไปกราบที่โคนต้นไม้ แล้วพูดว่า “ข้าแด่เทพเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์มีมหิทธิฤทธิ์ ผู้สิงสถิตอยู่ ณ ต้นไม้นี้ ดิฉันขอความกรุณาจากท่านช่วยดลบันดาลให้มีบุตรสักคนเถิด เพื่อจะให้เขาสืบสกุลต่อไป ข้าแต่เทวะหากท่านให้ดิฉันสมปรารถนาแล้ว ดิฉันจะนำเอาข้าวมธุปายาสมาแก้บนสังเวยท่านเป็นสัจกิริยา” เมื่อนางอธิษฐานเสร็จ กลับไปอยู่กับสามีไม่นานก็ตั้งครรภ์

 

พบกับพระพุทธเจ้า

ขณะนั้นพระพุทธเจ้ามีดำริว่าจะบำเพ็ญเพื่อการตรัสรู้ ณ ต้นโพธิพฤกษ์และประทับนั่งโคนต้นไม้หันพระพักตร์สู่ทิศตะวันออก นางสุชาดามาถึงได้พบพระพุทธเจ้าครั้งแรกเข้าใจว่าเป็นรุกขเทพเจ้าจำแลงเพศ เกิดความเลื่อมใสจึงน้อมถาดข้าวมธุปายาสเข้าไปถวายแก้สัจกิริยาท่านได้บนบานไว้ พระพุทธเจ้าจึงตรัสขอบคุณต่อนาง และบอกแก่นางว่าพระองค์ท่านมิได้เป็นเทพยดา แต่เป็นมนุษย์เป็นกษัตริย์แห่งเมืองกบิลพัสดุ์ออกผนวช เพื่อแสวงหาสัจธรรม

 

ถาดทองลอยทวนน้ำขึ้นไป

หลังจากนั้นพระพุทธเจ้าทรงนำเอาข้าวจากถาดมาทรงทำเป็นก้อนๆ นับจำนวนได้ 49 ก้อน ให้เป็นเครื่องรำลึกถึงวันที่ทรงบำเพ็ญทุกกิริยา เสวยข้าวมธุปายาส 49 ก้อนนั้นหมดแล้ว ทรงนำถาดไปทรงอธิฐานในแม่น้ำเนรัญชรา และทรงอธิฐานว่าถ้าหากพระองค์จะได้ตรัสรู้ก็ขอให้ถาดทองนั้นลอยทวนน้ำขึ้นไป

เมื่อพระองค์ทรงวางถาดลงในน้ำ ก็ปรากฏว่า ถาดทองลอยทวนน้ำขึ้นเหนือน้ำดังคำอธิฐาน ซึ่งพระองค์ทรงถือว่าภัตตาหารมื้อนั้นได้มีส่วนทำให้พระองค์ตรัสรู้อริยสัจ 4 บรรลุอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณ

เมื่อพระผู้มีพระภาคแรกตรัสรู้ ทรงเสวยวิมุตติสุข ณ ควงไม้โพธิพฤกษ์ตลอด ๗ วัน  และทรงมนสิการปฏิจจสมุปบาทเป็นอนุโลม และปฏิโลม ตลอดปฐมยาม มัชฌิมยาม และปัจฉิมยามแห่งราตรี

วิมุตติสุข : สุขเกิดแต่ความหลุดพ้นจากกิเลสอาสวะและปวงทุกข์; พระพุทธเจ้าภายหลังตรัสรู้แล้วใหม่ๆ ได้เสวยวิมุตติสุข 7 สัปดาห์ตามลำดับคือ

สัปดาห์ที่ 1 ประทับภายใต้ร่มไม้มหาโพธิ์ ทรงพิจารณาปฏิจจสมุปบาท

สัปดาห์ที่ 2 เสด็จไปประทับยืนด้านอีสาน ทรงจ้องดูต้นมหาโพธิ์ไม่กระพริบพระเนตร ที่นั้นเรียกว่า อนิมิสเจดีย์

สัปดาห์ที่ 3 ทรงนิรมิตที่จงกรมขึ้นระหว่างกลางแห่งพระมหาโพธิ์และอนิมิสเจดีย์ เสด็จจงกรมตลอด 7 วัน ที่นั้นเรียก รัตนจงกรมเจดีย์

สัปดาห์ที่ 4 ประทับนั่งขัดบัลลังก์พิจารณาพระอภิธรรมปิฎก ณ เรือนแก้วที่เทวดานิรมิตในทิศพายัพแห่งต้นมหาโพธิ์ ที่นั้นเรียก รัตนฆรเจดีย์

สัปดาห์ที่ 5 ประทับใต้ร่มไม้ไทร ชื่ออชปาลนิโครธ ทรงตอบปัญหาของพราหมณ์หุหุกชาติ แสดงสมณะและพราหมณ์ที่แท้ พร้อมทั้งธรรมที่ทำให้เป็นสมณะและเป็นพราหมณ์ พระอรรถกถาจารย์กล่าวว่าธิดามาร 3 คนได้มาประโลมพระองค์ ณ ที่นี้

สัปดาห์ที่ 6 ประทับใต้ต้นไม้จิก ชื่อมุจจลินท์ มีฝนตก มุจจลินทนาคราชมาวงขนดแผ่พังพานปกป้องพระองค์ ทรงเปล่งอุทานแสดงความสุขที่แท้ อันเกิดจากการไม่เบียดเบียนกัน เป็นต้น

สัปดาห์ที่ 7 ประทับใต้ต้นไม้เกดชื่อ ราชายตนะ พาณิช 2 คน คือ ตปุสสะและภัลลิกะ เข้ามาถวายสัตตุผง สัตตุก้อน และได้แสดงตนเป็นปฐมอุบาสกถึง 2 สรณะ เมื่อสิ้นสัปดาห์ที่เจ็ดที่นี้แล้ว เสด็จกลับไปประทับใต้ต้นอชปาลนิโครธอีก ทรงดำริถึงความลึกซึ้งแห่งธรรมที่ตรัสรู้ คือปฏิจจสมุปบาทและนิพพาน แล้วน้อมพระทัยที่จะไม่แสดงธรรม

มีพระปริวิตกแห่งจิตว่าธรรมที่ได้บรรลุแล้ว เป็นคุณอันลึก เห็นได้ยาก รู้ตามได้ยาก ทรงเห็นว่ายังไม่ควรจะประกาศธรรม พระทัยก็น้อมไปเพื่อความขวนขวายน้อย ไม่น้อมไปเพื่อทรงแสดงธรรม

 

ท้าวสหัมบดีพรหม ได้มาทูลขอให้พระผู้มีพระภาคทรงแสดงธรรม พระผู้มีพระภาคทรงอาศัยความกรุณาในหมู่สัตว์  จึงทรงตรวจดูด้วยพุทธจักษุ ทรงเห็นสัตว์ทั้งหลาย ทั้งที่มีธุลีคือกิเลสในจักษุน้อยและมาก ทั้งที่มีอินทรีย์แก่กล้าและอ่อน ทั้งที่มีอาการดีและทราม ทั้งที่จะสอนให้รู้ได้ง่ายและยาก ทั้งที่มีปกติเห็นปรโลกและโทษโดยความเป็นภัย เปรียบเหมือนดอกบัว ที่เกิด เจริญ งอกงามแล้วในน้ำ บางเหล่ายังจมในน้ำ อันน้ำเลี้ยงไว้ บางเหล่าตั้งอยู่เสมอน้ำ บางเหล่าตั้งอยู่พ้นน้ำ อันน้ำไม่ติดแล้ว ดังนั้น พระผู้มีพระภาคจึงทรงประทานโอกาสเพื่อจะแสดงธรรม

 

แล้วทรงมีพุทธปริวิตกว่าควรจะแสดงธรรมแก่ใครเป็นคนแรก เมื่อทรงทราบว่า อาฬารดาบสกาลามโคตรและอุทกดาบสเสียชีวิตแล้ว

 

จึงระลึกถึงนักบวชกลุ่มปัญจวัคคีย์ พระองค์ได้เสด็จพระดำเนินไปที่ป่าอิสิปตนมฤคทายวันที่พำนักอาศัยของเหล่าปัญจวัคคีย์ และทรงแสดงธรรมะเป็นครั้งแรกนับแต่วันที่พระองค์ได้ตรัสรู้เป็นพระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ เรียกว่า ปฐมเทศนา หลักธรรมที่พระองค์ทรงแสดงในครั้งแรกนี้ชื่อว่า ธัมมจักกัปปวัตนสูตร
๑) เหตุผลที่พระพุทธเจ้าทรงเลือกแสดงปฐมเทศนาแก่ปัญจวัคคีย์ มีดังต่อไปนี้
(๑) เพื่อตอบปัญหาความเข้าใจผิดของปัญจวัคคีย์ ภายหลังจากการบำเพ็ยทุกรกิริยาพระสิทธัตถะโพธิสัตว์ทรงเห็นว่าไม่ใช่ทางแห่งความพ้นทุกข์จึงทรงเลิกบำเพ็ญทุกรกิริยาแล้วหันมาเสวยพระกระยาหาร ในมุมมองของปัญจวัคคีย์เข้าใจผิดว่าพระองค์ทรงละความเพียรพยายามเพื่อการตรัสรู้กาลายเป็นคน “เห็นแก่กิน” จึงพากันแยกทางหนีจากพระองค์ไป ดังนั้นเพื่อจะตอบปัญหาที่ค้างคาใจของปัญจวัคคีย์ และประสงค์ให้รู้ว่า “ทุกรกิริยามิใช่ทางแห่งการบรรลุธรรม แต่อริยมรรคมีองค์แปด (มัชฌิมาปฏิปทา)เท่านั้นที่จะนำไปสู่ความพ้นทุกข์” พระองค์จึงทรงมุ่งหวังแสดงปฐมเทศนาแก่ปัญจวัคคีย์ก่อนใครอื่นเป็นประการสำคัญ
(๒) ทรงประสงค์ให้ปัญจวัคคีย์เป็นสักขีพยานการตรัสรู้ เป็นที่ทราบกันดีว่า ปัญจวัคคีย์คือคณะบุคคลกลุ่มแรกที่เชื่อมั่นว่าพระองค์จะตรัสรู้เป็นสมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าจึงออกบวชตาม และรู้เรื่องราวการบำเพ็ญธรรมเพื่อการตรัสรู้ของพระองค์เป็นอย่างดี ดังนั้นปัญจวัคคีย์จึงเป็นกลุ่มบุคคลที่เหมาะสมอย่างยิ่งในการเป็นสักขีพยาน การตรัสรู้ของพระองค์
๒) ใจความสำคัญของปฐมเทศนา แบ่งออกเป็น ๓ ตอนดังนี้
ใจความตอนแรก ทรงแสดงถึงทางสุดโต่งหรือสุดขั้ว ๒ สาย คือ กามสุขัลลิกานุโยค ซึ่งเป็นการใช้ชีวิตหมกมุ่นอยู่ในกามสุขอันเป็นทางหย่อนเกินไป และอัตตกิลมถานุโยค ซึ่งเป้นการทรมานตนด้วยวิธีการต่างๆ อันเป็นทางตึงเกินไป จึงทรงแนะนำทางสายกลาง เรียกว่า มัชฌิมาปฏิปทา หรือ มรรคมีองค์แปด หรือ ไตรสิกขา เพื่อเป็นทางเลือกปฏิบัติที่ถูกต้องนำไปสู่ความสงบและการตรัสรู้
ใจความตอนกลาง ทรงแสดงถึง อริยสัจ คือ ความจริงที่ประเสริฐ ๔ ประการที่พระองค์ได้ตรัสรู้ได้แก่ ความจริงว่า ด้วยความทุกข์ (ทุกข์) ความจริงว่าด้วยเหตุให้เกิดทุกข์ (สมุทัย) ความจริงว่าด้วยการดับทุกข์ (นิโรธ) และความจริงว่าด้วยข้อปฏิบัติที่นำไปสู่การดับทุกข์ (มรรค) อันเป็นวิธีการแก้ทุกข์หรือปัญหาที่ถูกต้อง โดยทรงอธิบายถึงกระบวนการตรัสรู้อริยสัจจว่าพระองค์ได้ทรงตรัสรู้สิ่งเหล่านี้ตามขั้นตอนอย่างไร
ใจความตอนสุดท้าย ทรงแสดงว่าพระองค์ได้ตรัสรู้แล้ว โดยทรงรู้แจ้งเห็นจริงในอริยสัจทั้ง ๔ เมื่อจบการแสดงปฐมเทศนา โกณฑัญญะได้ดวงตาเห็นธรรม กล่าวคือ เกิดความรู้ความเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่า “สิ่งใดสิ่งหนึ่งมีการเกิดขึ้นเป็นธรรมดา สิ่งนั้นย่อมมีการดับสลายไปเป็นธรรมดา” และได้ทูลขอบวช พระพุทธเจ้าทรงประทานการบวชให้ด้วยการอุปสมบทที่เรียกว่า เอหิภิกขุอุปสัมปทา ท่านอัญญาโกณฑัญญะจึงเป็นพระสาวกและเป็นพระสงฆ์รูปแรกในพระพุทธศาสนา

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้บรรยายเรื่องเหตุเรื่องปัจจัย เพื่อให้ปัญจวัคคีย์ทั้ง ๕ อบรมบ่มอินทรีย์ ไม่กี่วันก็ได้บรรลุพระอรหันต์ขีณาสพทุก ๆ รูป

 

เราพากันมารู้มาเข้าใจ ว่าทุกอย่างนั้นคือกรรมคือกฎแห่งกรรมแล้วก็เป็นผลของกรรม ด้วยเหตุผลนี้เราต้องพากันรู้เข้าใจ ไม่มีใครใหญ่อยู่เหนือกรรม อยู่เหนือกฎแห่งกรรม อยู่เหนือผลของกรรม ปัจจุบันจึงเป็นสิ่งที่สำคัญเป็นอย่างยิ่งสำคัญจริง ๆ

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้น องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าให้เราเอาวงจรเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เราต้องพากันมารู้เข้าใจ ต้องเอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ

 

ที่มีผู้ไปทูลถามองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าว่า การบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ขีณาสพนั้นมีเฉพาะเจาะจงอยู่ในศาสนาพุทธเท่านั้นเหรอ

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสว่า ศาสนานี้เป็นเพียงสมมติสัจจะเพื่อจะเอามาใช้ดำเนินชีวิต มนุษย์ทั้งหลายต้องพากันรู้พากันเข้าใจเพื่อเอาสมมติสัจจะนั้นมาใช้มาประพฤติมาปฏิบัติเพื่อทำหน้าที่ เพื่อเป็นหลักการเป็นโครงสร้างเป็นหลักการของการประพฤติของการปฏิบัติ เพื่อยกเลิกความเป็นนิติบุคคลตัวตน สมมติสัจจะนั้นเป็นความบริสุทธิคุณที่เราจะเอามาใช้เพื่อความสะดวกในการยกเลิกตัวยกเลิกตน

 

การบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์นั้นจึงมีได้ทุกชาติทุกศาสนาเหมือนกับความแก่เจ็บตายพลัดพรากนี้ไม่ยกเว้นใคร เมื่อเรารู้เราเข้าใจ เอาธรรมนำชีวิต ยกเลิกตัวตน มรรคผลนิพพานก็จะเกิดจากความรู้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติในการทำหน้าที่ ด้วยเหตุผลนี้การบรรลุธรรมเป็นพระอรหันต์ขีณาสพนั้นจึงมีการบรรลุธรรมได้ทุก ๆ ศาสนา

 

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านตรัสอริยมรรคหนทางที่ประเสริฐให้รู้ให้เข้าใจ ใครรู้ใครเข้าใจเอาความรู้มาใช้คู่กับการประพฤติการปฏิบัติเพื่ออบรมบ่มอินทรีย์ เพื่อให้ปฏิปทาของผู้ประพฤติผู้ปฏิบัตินั้นได้ติดต่อต่อเนื่องดั่งสายน้ำ

 

การเวียนว่ายตายเกิดนั้นต้องเอาวงจรของจิตใจ ไม่ใช่เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางสรีระร่างกาย

องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าท่านถึงได้ตรัสอริยมรรคมีองค์แปด

อริยมรรคมีองค์แปดจึงเริ่มต้นจาก

ในธัมมจักกัปปวัตตนสูตร พระพุทธเจ้าตรัสว่าอริยมรรคมีองค์ 8 หรือ อัษฎางคิกมรรคนี้เป็นทางสายกลาง คือเป็นข้อปฏิบัติอันพอดีที่จะนำไปสู่ความหลุดพ้น

ตามวิภังคสูตร พระพุทธเจ้าทรงอธิบายรายละเอียดไว้ดังนี้

  1. สัมมาทิฏฐิ (ความเห็นที่ถูกต้อง) หมายถึง ความรู้ในอริยสัจ 4
  2. สัมมาสังกัปปะ (ความคิดที่ถูกต้อง) หมายถึง ความคิดในการออกจากกาม ความคิดในความไม่พยาบาท และความคิดในการไม่เบียดเบียน
  3. สัมมาวาจา (วาจาที่ถูกต้อง) หมายถึง การเว้นจากการพูดเท็จ หยาบคาย ส่อเสียด และเพ้อเจ้อ
  4. สัมมากัมมันตะ (การปฏิบัติที่ถูกต้อง) หมายถึง เจตนาละเว้นจากการฆ่า การเอาของที่เจ้าของไม่ได้ให้ และการประพฤติผิดในกาม
  5. สัมมาอาชีวะ (การหาเลี้ยงชีพที่ถูกต้อง) หมายถึง การเว้นจากมิจฉาชีพ
  6. สัมมาวายามะ (ความเพียรที่ถูกต้อง) หมายถึง สัมมัปปธาน 4 คือ ความพยายามป้องกันอกุศลที่ยังไม่เกิด ละอกุศลที่เกิดขึ้นแล้ว ทำกุศลที่ยังไม่เกิด และดำรงรักษากุศลที่เกิดขึ้นแล้ว
  7. สัมมาสติ (การมีสติที่ถูกต้อง) หมายถึง สติปัฏฐาน 4
  8. สัมมาสมาธิ (การมีสมาธิที่ถูกต้อง) หมายถึง ฌาน 4

ในจูฬเวทัลลสูตร พระพุทธเจ้าทรงจัดสัมมาวาจา สัมมากัมมันตะ และสัมมาอาชีวะ เข้าในสีลขันธ์ ทรงจัดสัมมาวายามะ สัมมาสติ และสัมมาสมาธิ ทรงจัดเข้าในสมาธิขันธ์ และทรงจัดสัมมาทิฏฐิ และสัมมาสังกัปปะ เข้าในเป็นปัญญาขันธ์

 

การประพฤติการปฏิบัตินั้นทุก ๆ ศาสนาต้องเอาอริยมรรคมีองค์แปดมาใช้ประพฤติมาปฏิบัติมาทำหน้าที่ เอาวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ เรามองในมุมในการเผยแผ่ขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า หลังตรัสรู้เป็นองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ๒๐ ปี องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า ท่านพูดเรื่องอริยสัจ ๔ ให้รู้ให้เข้าใจ ให้ผู้ดำเนินชีวิตเอาอริยมรรคมีองค์แปดมาใช้มายกเลิกตัวยกเลิกตนเอาวินาทีต่อวินาทีในวงจรการเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ ความรู้ความเข้าใจนี้จึงเป็นสิ่งที่สำคัญมาก เราต้องรู้เข้าใจ เราจะไปมีตัวมีตนไม่ได้ อริยมรรคมีองค์แปดนั้นคือเหตุคือปัจจัยที่เราจะต้องเอามาใช้มายกเลิกตัวยกเลิกตน อาศัยความตั้งใจตั้งเจตนาเพื่อความดับไม่เหลือด้วยความตั้งใจตั้งเจตนา เอาวงจรเวียนว่ายตายเกิดทางจิตใจ

 

เพราะเหตุผลว่าสมมติสัจจะที่เป็นพระธรรมเป็นพระวินัยนั้นเป็นอาหารสำเร็จรูปอยู่ในตัวของตัวสมมติสัจจะนั้นเอง ผู้ที่ฟังธรรมรู้เข้าใจ มีศรัทธาพร้อมทั้งมีปัญญาจึงได้พากันบรรลุธรรมทีละหลายร้อยหลายพันนับเป็นหมื่น ๆ เพราะความรู้ความเข้าใจในเรื่องกรรมเรื่องกฎแห่งกรรมผลของกรรม

 

ด้วยเหตุผลนี้ธรรมวินัยนั้นจึงอยู่นอกเหตุเหนือผล เพราะเรายกเลิกตัวยกเลิกตน

 

ด้วยเหตุผลนี้การเผยแผ่ถึงเน้นให้ผู้ฟังรู้เข้าใจ การเผยแผ่นั้นจึงไม่ได้เผยแผ่ให้ประชาชนมหาชนได้เกิดศรัทธา การเผยแผ่นั้นเป็นการเผยแผ่ให้ประชาชนมหาชนได้เกิดปัญญา เมื่อประชาชนเค้าเกิดปัญญาศรัทธานั้นก็ย่อมเป็นเงาตามตัว

 

---------------------------------

 

โอวาทขององค์หลวงพ่อกัณหา สุขกาโม

เมตตาให้ไว้ในเช้าวันพฤหัสบดีที่ ๒๙ ตุลาคม พุทธศักราช ๒๕๖๙

ณ วัดป่าทรัพย์ทวีธรรมาราม ต.วังหมี อ.วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา

Visitors: 156,131